Doorbraak

ijs

Er ligt nog maar een dun, broos laagje ijs op het water. Erdoorheen kan ze het water zien. Ze krijgt ineens enorme zin om door het laagje heen te breken en het water te zien stromen. Als een soort metafoor voor een doorbraak in zichzelf.

Ze gaat op zoek naar iets zwaars. Verderop ligt een dik stuk hout, half in het water. Dat lijkt wel zwaar genoeg om het ijs in een keer te breken. Ze trekt het hout op de kant en draagt het in twee armen naar het bevroren stuk meer. Zo, ik heb me hier een flinke bos hout voor de deur, grinnikt ze onderweg in zichzelf. Als dit alles een metafoor is, waar staat deze “flinke bos hout” dan voor? mijmert ze. Stevigheid? Opgedane wijsheid? Waar zou het hout symbool voor staan. Ze denkt aan warmte, aan haardvuur, de kachel laten branden, brandstof om het vuur mee op te stoken, om mee te koken, om op te zitten. Hout als brandstof om te leven.

Ze haalt diep adem, slaakt een soort oerkreet en gooit het stuk hout op het ijs. Het ijs breekt direct door de zwaarte van het hout. De scheur in het ijs vormt meteen een “weggetje”, zo voor haar ogen. Ze raakt erdoor ontroerd. Wat een prachtig beeld, hier in deze metafoor. De weg opent zich voor de flow. Het hout drijft moeiteloos in de waterweg. Ze voelt zich gerustgesteld. Ze is er doorheen gebroken. Het is goed zoals het is. Ze is veilig. Het is veilig.

Haar directe ervaring wordt niet lang daarna doorbroken door gedachten die zich aan haar opdringen. Wat betekent dit nou precies? Waar breek je dan nu doorheen?

Een antwoord welt op. Misschien wel door een oud gevoel van pijn, dat nu nog als een dun ijzig laagje over haar diepe wateren ligt. Maar ze ziet nu dat het werkelijk nog maar een dun laagje is. Het is aan het dooien. Lange tijd was dit stuk in haar een diepbevroren ijsvlakte, waar al het water was bevroren. Geen beweging mogelijk. Ze kwam daar ook niet. Haar te koud. Maar nu het is gaan dooien, door het het steeds meer toelaten van compassie en liefde, wordt automatisch ook dit bevroren stuk aangeraakt. De liefde doet het ijs smelten.

Met het smelten komen ook die oude gevoelens van pijn naar boven. Warme tranen zijn nodig om de pijn te voelen en te omarmen. Zo gaat dat vaak met oud verdriet. Dat wil nog een keer gevoeld worden, erkend en dan mag het los. Haar tranen doen het ijs nog verder smelten.

En zo ontdekt ze dus dit gebied, met dat dunne laagje ijs erover. Het voelt als nieuw gebied. Waar ze eerder niet kwam vanwege die koude, ijzige lege vlakte. Nu is ze er en hebben haar tranen het gebied verwarmd. Die ijzige vlakte lijkt nu wel ruimte geworden. Ruimte om te spelen, nieuwe dingen te ontdekken. Nieuwe avonturen te beleven.

Ze voelt het. Met het gooien van het hout voelt ze zin om dit nieuw gebied te verkennen, met al het hout voor de deur, dat ze de afgelopen tijd verzameld heeft, met al haar liefde en compassie en zin om te spelen.

Ze breekt er doorheen. Dit is een nieuwe tijd.

    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

    De mens lijdt het meest…

    womanHij heeft een splinter in zijn voetje. Huilend zit hij bij mama op schoot. Ze troost hem. Papa gaat de pincet halen. Dan begint ze hem te waarschuwen. Dat ze de splinter er zo uit gaan halen. Dat het wel even pijn zal doen. Maar het moet toch. Het jongetje verstijft en verkrampt. Hij gaat nu echt hard huilen, met paniekerige uithalen. Mama wordt er nerveus van en verkrampt ook. Het leed is geschied. Ze zijn bang voor wat komen gaat.

    Het lijden
    Zomaar een klein, alledaags voorbeeld om het welbekende spreekwoord te illustreren: De mens lijdt het meest, om het lijden dat hij vreest. Hoe vaak doen we dit; vele malen per dag zetten we ons schrap voor wat komen gaat. Houden we onze adem in; een soort krampachtige inademing. De opgeluchte uitademing die daarna meestal volgt, is er vaak een van opluchting, dat alles ‘achteraf’ toch wel meeviel. Dat associëren wij dan met ontspanning. Fjoew.

    Hoe zou het zijn als we deze gespannen dynamiek doorzien en bewust kiezen voor meer ontspanning? Schrap zetten voor wat komen gaat en angst voor toekomstig lijden = namelijk NU alvast lijden. Maar hoe vinden we hierin onze weg richting ontspanning?

    Future trippen
    Een goede manier is om bewust terug te keren naar je NU en je verkramping en angst in je lijf op te merken. Ah, ik ben aan het future trippen. Even terug naar nu. Het NU is je krachtmoment. Nee, het NU voelt zeker niet altijd comfortabel of gemakkelijk. Dat hoeft ook niet. Maar echt aanwezig zijn in het NU geeft je toegang tot ongekende kracht en mogelijkheden.

    Denk eens terug aan een crisismoment in je leven. Dat het er echt op aan kwam. Grote kans dat je normale denken werd overgenomen door een intense, stuwende kracht. Dat je als het ware in de directe ervaring schoot, zonder omgevingsruis. Een soort oerkracht, oervertrouwen nam het roer over, ondanks de uiterlijke omstandigheden.

    NU moment
    Dat oervertrouwen. Die kracht. De directe ervaring. Daar kunnen we niet alleen in crisismomenten per ongeluk in belanden. Die kunnen we ook uitnodigen in alledaagse momenten, waarin je denken, je schrap zetten, je angst voor de toekomst je parten speelt. Het vertrouwen dat je elk NU moment dat je is gegeven, aankunt en kunt dragen. Dat je je zelfs kunt laten dragen door de directe ervaring, als je durft.

    Vraag met regelmaat af wat je probleem is

    Open je armen, ontspan je schouders en vraag je met regelmaat af: wat is mijn probleem, nu? En geef jezelf eerlijk antwoord. En is het 9-van-de-10 keer angst voor toekomstig lijden? Nodig dan je vertrouwen, je innerlijke kracht eens uit om in het NU te blijven en te ontspannen. Probeer maar eens.

    Met vol vertrouwen terug in het NU
    Met het jongetje is het trouwens helemaal goed gekomen. Op het moment suprême van het verwijderen van de splinter kijkt hij met volle aandacht naar zijn favoriete filmpje, op de iPad op zijn schoot. Daarna springt hij op en huppelt weg. Vol vertrouwen terug in zijn NU.

    Dit blog is recentelijk verschenen bij het platform Shine!
    Ik werk samen met een team van enthousiaste coaches aan het ontwikkelen van het Shine! Brighten your Life programma dat in januari van start gaat. Ik hou je op de hoogte.

      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

      Waar vind ik de liefde in donkere tijden?

      IMG_8513
      Ik verlang er sterk naar om in mijn leven op elk moment te kiezen voor de liefde. Me niet laten leiden door angst en mijn hart te blijven openen. Vaak ervaar ik het ook zo. Dan voel ik een soort oervertrouwen door me heen stromen, dat alles goed is zoals het is. Dat alles er mag zijn.

      Tot alles er opeens helemaal niet meer mag zijn. Als ik op de radio hoor over bomgordels, spijkerbommen en zelfmoordterroristen. Ik de beelden zie. Ik raak in de knoop. Want met het zaaien van angst in de wereld, wordt de angst in mij ruw wakker geschud. Er is geen ontkomen aan; het is te luid, te dichtbij.

      Dus waar blijf ik dan nu met mijn wens om elk moment te kiezen voor liefde? Waar is liefde dan in deze situatie? Waar moet ik naar toe met dat machteloze gevoel?

      Het voelt bijna als een zuigend gevoel om het buiten me te zoeken, in het nieuws, in het praten over de gruwelijkheden, ja zelfs in het betuigen van mijn medeleven. Ik kan me onderdompelen in feiten, nieuwtjes, meer gruwelijkheden en mijn oordelen over de daders. Wie doet nou zoiets?

      Zoek het binnenin, hoor ik een zachte fluisterstem in me. Is dat de liefde, die fluistert dat ik het van binnen te zoeken heb? Naar binnen, poeh, da’s een lastige. Want als ik Brussel even Brussel laat en in mezelf keer, wat kom ik dan allemaal wel niet tegen?

      Inderdaad, dan kom ik dus gevoelens tegen waar ik niet trots op ben en me te pletter van schrik.
      Angst, omdat dit echt gebeurt, en dus ook mijn dierbaren en mijzelf kan overkomen.
      Opluchting, omdat het niet in onze buurt in Amsterdam was.
      Schaamte, omdat ik mijn eigen veiligheid en die van mijn naasten dus blijkbaar hoger acht dan de mensen in Brussel?
      Boosheid, dat ik door deze situatie blijkbaar moet kiezen tussen mijn eigen gevoel van veiligheid en dat van anderen en dat ik me daardoor schuldig en afgescheiden voel.
      Gevoel van haat, dat “we” elkaar dus dit soort dingen aandoen.
      Gevoel van schrik, dat het leven zo kwetsbaar voelt en dat ik waarschijnlijk ook tot HELE NARE dingen in staat ben om mijn kinderen te beschermen.

      Dit hele zwikkie aan ‘duistere’ gevoelens maakt dat ik me bang en schuldig voel. En dat kan ik bijna niet verdragen. Dan kan ik het eigenlijk een stuk beter verdragen als ik het buiten me zie, op het nieuws. En te zien dat het daar is en niet hier. En dat ik al mijn duistere gevoelens van angst, boosheid, frustratie en haat op de situatie daar kan plakken.

      Als ik op dit moment wil kiezen voor de liefde, dan heb ik het dus van binnen te zoeken? Hoe kan ik met de bril van liefde kijken naar al die duistere gevoelens in mij?

      Laat ik dan maar beginnen met het toelaten van die gevoelens, in plaats van ze af te wijzen. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te kijken en voel de angst, boosheid, frustratie, haat en schrik. Ik laat het toe.

      En dan, voel ik naast deze gevoelens, opeens een nieuw gevoel oprijzen, van vastberadenheid en ruimte. Van kracht. Er opent zich iets in mij.

      Zou ik via deze weg toch nog uitkomen bij de liefde? denk ik met een glorend gevoel van hoop.
      Via de compassie voor mijn eigen angst en schuldgevoel? Compassie voor de oordelen die ik allemaal in mij voel en die mij verscheurd doen voelen. Compassie voor mijn gevoelens van machteloosheid en schuld rondom slachtoffers en daders.

      Er verandert iets in me.
      Mijn donkere gevoelens zijn er nog wel, maar er komt ook ruimte en lichtheid omheen.
      Ik merk dat ik die gevoelens in mij nu wel kan verdragen.
      Ik kan het nu dragen.
      Ik wil op dit moment nog steeds kiezen voor de liefde.
      En ik voel dat dat een keuze is die ik op elk moment kan maken.
      Ik kies nu voor liefde.
      En daarvoor hoeft de angst niet weg.
      Sterker nog, daar moet ik dwars doorheen.

      Het zit allemaal ook in mij.

        Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

        Mijn perfectionist is goed genoeg

        good enoughOp onze scheurkalender zie ik een nieuwe term: satisfycing. Het betekent accepteren dat iets misschien wel niet perfect is, maar op dit moment wel goed genoeg.

        To satisfice. Ik kauw op het woord. Het lijkt op to satisfy. Goed genoeg, dus. Wat een rust en vrijheid zou het geven als goed genoeg goed genoeg was, mijmer ik vol verlangen.
        De perfectionist in mij begint zich er al snel mee te bemoeien. Hoe bedoel je: goed genoeg? Goed genoeg is voor luilakken. We moeten hier de kwaliteit bewaken, hoor! Wees altijd alert, misschien kun je nog iets beters bedenken. Of misschien heb je nog wat meer tijd nodig. Er mist nog iets.

        Ik ken de perfectionist in mij al zo lang. Hij heeft me maar al te vaak overtuigd van zijn gelijk. Dus dan wachtte ik tot er misschien een beter idee kwam. Of wachtte ik omdat er misschien wel meer tijd nodig was. En ondertussen vervloekte ik die showstopper in mij.

        Al wachtend las ik over divine timing en synchroniciteit. Over het idee dat tijd helemaal niet bestaat. Over het NU, de enige tijd die we hebben. Al wachtend las ik de Cursus in Wonderen van voor naar achter. Over overgave, vergeving en vertrouwen.

        Hm… Er begint me iets te dagen. Misschien heb ik die “wachttijd” wel precies nodig gehad. Misschien waren die door de perfectionist geuitte twijfels wel net de brandstof om verder te zoeken naar helderheid. En wie zegt eigenlijk dat ik aan het wachten was?
        Ik zou bijna zeggen: dankjewel perfectionist. In jouw beklemmende greep van nog-niet-goed-genoeg heb je me precies gegeven wat ik nodig had: plenty tijd en ruimte om mijn horizons te verbreden, verruimen en nieuwe perspectieven te omarmen. Waardoor ik me nu vrijer voel dan ooit!

        De perfectionist die mij zogenaamd heeft tegengehouden, is misschien wel precies goed genoeg. En sterker nog: misschien ben ik stiekem gewoon wel goed genoeg!

        Dankjewel perfectionist!

        Weet je wat, ik omarm je. Je krijgt ook gewoon een plek in mijn hart. Je mag me af en toe een halt toeroepen. Dan zal ik naar je luisteren en reflecteren. Dan zal ik waarschijnlijk tegenkomen wat ik geloof over mezelf wat nog niet zo liefdevol is. En weet je wat leuk is, perfectionist. In mijn hart maak je dan ook kennis met liefde, passie, avontuur en vreugde. En je ontmoet dan ook goedgenoeg; die woont er trouwens ook net.
        De perfectionist sputtert een beetje. Liefde en avontuur, prima. Maar die goedgenoeg he. Kweeniehoor. Als die maar weet dat ik kwaliteit heel erg belangrijk vind!
        O, zeg ik. Dat komt goed uit! Kwaliteit van leven is ook een belangrijk speerpunt van goedgenoeg. Dat hebben jullie dus gemeen.

        De perfectionist begint zich zowaar een beetje ontspannen, nu hij ook in mijn hart woont. Kan het eigenlijk best vinden met liefde, passie en vreugde. Voelt dat hij er nu ook eindelijk bijhoort, na jaren van afwijzing. En zijn relatie met goed genoeg? Oftewel to satisfice? Tja, dat blijft een werkwoord, he.

        But to satisfice really feels satisfying!

          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

          Alarmbellend rood: afwijzing

          alarmbellenIk hou er van. Met een groep mensen brainstormen, elkaars plannen horen, motiveren en feedback geven. Zo ook op deze dag. Ik vertel over het online heartfulnessprogramma dat ik aan het maken ben. Ik voel vlinders in mijn buik terwijl ik voor de groep sta en vertel waar ik voor ga, mijn visie en dromen met dit programma. Ik voel me in mijn element.

          Dan krijgen we de opdracht om de verkooppagina voor ons programma te gaan schrijven. Ik voel mezelf letterlijk bevriezen en met mij de glimlach op mijn gezicht. De vlinders zijn ineens nergens meer te bekennen. Een typisch dichtklappertje, dus. We zijn met tien gelijkgestemde leukerds en een topcoach, dus ik besluit het er op te wagen. Ik schuifel een beetje heen en weer en zeg huiverig: tsja, nu gebeurt er dus iets bij me, ik sla hier wel een beetje van dicht. De oogjes van mijn coach en medecursisten beginnen te glimmen. Ikzelf wil liever wegkruipen onder tafel, maar ik weet ook dat ik hier iets belangrijks te pakken heb.

          Die irritante showstopper: angst voor afwijzing. Die komt steevast om de hoek zeilen als ik ECHT doe en laat zien wat ik met heel mijn hart wil doen. Zoals dit programma maken, dat gaat over ten volle leven vanuit je hart. Maar ja, dan kom ik deze angst dus gigahard tegen. Met mensen werken die in mijn visie en aanpak geloven, dat boezemt me geen angst meer in; daar word ik juist blij van. Maar op die verkooppagina komt jan-en-alleman, dus ook al die mensen die dit mogelijk onzin, zweverige shit, gewauwel vinden….. En die stemmetjes in mijn hoofd roepen dat dat ECHT HEEL ERG IS!!! Waarom dat erg is? Geen idee. Een vaag soort brandstapelgevoel. Mompelend leg ik uit wat die stemmetjes dan zoal krijsen en dat ik dan het liefst onder een steen ga zitten.

          Dan zegt iemand vriendelijk: als je je door die angst zou laten tegenhouden, dan zou je de mensen die bij je passen, en die echt op jouw heartfulnessprogramma zitten te wachten, niet kunnen geven waar ze behoefte aan hebben. En dan leer jij je waarde niet delen. Baf! Zo had ik het nog niet bekeken. Die angst voor afwijziging is meestal zo alarmbellend rood, dat al mijn aandacht daarnaar toe gaat. Maar ze heeft gelijk: ik wil graag helemaal vanuit mijn hart leven, en daar wil ik op mijn beurt ook anderen mee helpen. En daar hoort ook het doorbreken van innerlijke blokkades bij. Zoals nu dus.

          Nu ik er zo open over praat in de groep, voel ik dat de ijsklomp ontdooit. Er vliegen alweer wat hoopvolle vlindertjes rond in mijn buik. Ik lijk wel dwars door de angst heen te gaan. Dat geeft een goed gevoel. De coach geeft me nog waardevolle tip: probeer je te onthechten van de mening van anderen. Zowel van de kritiek als de complimentjes. Zodat je je eigen koers kunt blijven varen en niet met alle winden meewaait. Ja, daar voel ik veel voor. Om in verbinding te blijven met mezelf, is het inderdaad handig als ik niet bij elk mogelijk afwijzinkje (vaak niet eens expliciet, maar bedacht in mijn hoofd) uit mijn evenwicht raak.

          Ik stel me voor dat ik in verbinding blijf met mezelf, en dat iedereen mag vinden wat ie wil. En dat ik dan nog steeds lol kan hebben met iedereen. Woeaa, dan ben ik VRIJ!

          En jij, heb jij ook een showstopper die je soms tegenhoudt in wat je echt wilt?

            Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

            sugar rush

            worteltjesIk verbijt me op een worteltje. Zij zitten aan de kruidnootjes. Rush rush rossen ze hun lampion in elkaar. Zooo, klaar!! Kom, we gaan voetballen. Hoezo moet mijn monster ook nog haar? Kaal is toch ook leuk. Het gaat toch om het snoep!

            Ik erger me. Met heimwee denk ik terug aan vorig jaar, toen hij nog urenlang ijverig knutselde aan zijn mooie Minion-lampion. En nu? In een kwartier een saai monstertje in elkaar geflanst. Vind ik, hij vindt het allemaal dikke prima. Waar stoor ik me eigenlijk aan? vraag ik me af. Hij heeft ondertussen veel voetbalplezier met zijn vriendjes terwijl ik me hier zit te ergeren. Hm. Ik realiseer me dat dit iets van mij is en niet van hem.

            MY way or the highway? komt in me op. Ik denk aan de detoxmaand, waaraan ik net begonnen ben. Ik ben aan het ontgiften van de sugar rush en de soothing sip van de Sauvignon. En stiekem wil ik nu eigenlijk het liefst de highway van kruidnoten en wijn, maar dat MAG nu dus niet. En als ik het niet mag, dan gun ik mijn zoon blijkbaar ook zijn snelle rush niet.

            My way, de detox, is dus nu even een typisch gevalletje van: arme ik, ik mag niet. Ik realiseer me dat ontgiften precies is wat het zegt: het gif komt eruit. Ik vind mezelf nu dus gewoon even een potje zielig. Want ik mag geen snelle rush. Omdat ik gekozen heb om mijn lijf een gezonde boost te geven. Waar ik trouwens ook op dit moment voor de volle 100% achtersta. Ik besluit de onrust die naar boven komt, dus gewoon maar even te voelen.

            Mijn innerlijke rust keert snel terug. Ik kijk naar mijn voetballende zoon. Mijn ergernis is verdwenen. Ik neem nog een worteltje. Het monstertje ziet er opeens ook een stuk minder saai uit. Ik voel dat we met een schone lei kunnen gaan Sint Maarten.

              Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

              Een mooie vermaning

              bloody moonWarme kleren: check.
              Kussens en dekbed: check.
              Wekker op 04:00 uur: check.
              Als jullie me vannacht zoeken, dan ben ik op het dakterras aan het ‘moonspotten’, verkondig ik stoer in huis. Ze kijken me een beetje ongelovig aan.

              Uit een diepe slaap schrik ik wakker. Waaat! 04:00 uur? denk ik versuft. Dan herinner ik het me weer. Oh, that bloody moon! zucht ik en denk aan mijn plan. De inspiratie van gisteravond is nergens te bekennen. Eerst warme kleren aantrekken. Dan de kussens op de bank leggen. Dekbed erop. En dan uren kijken naar de maansverduistering. Pfff… Mijn bed is zo heerlijk warm. Misschien zo meteen. Ik draai me nog heel even om.

              Om 06:30 uur schrik ik wakker en spring uit bed. Schiet in mijn ochtendjas en spurt naar boven. Op de trap struikel ik over klaargelegde kussens en dekbed. Binnen 20 seconden sta ik oog in oog met de volle, ronde maan. Je bent te laat, schijnt ze me vriendelijk glimlachend toe. Kijk anders even op Facebook, sist een vals stemmetje in mijn hoofd. Er is vast wel iemand van je vrienden die het wel kon opbrengen. En ja hoor. Jaloers scrol ik langs de ene na de andere prachtige bloedrode en verduisterde maan. (Zoals dit mooie maantje hier rechtsboven van Nathalie Bosch)

              Ik kruip nog even terug in bed en begin te schrijven. Al schrijvend realiseer ik me dat deze bloedmaan een mooie boodschap voor me heeft. Ik heb het ‘moonspotting project’ te groot gemaakt. Zo groot, dat ik het niet meer kon opbrengen. Aankleden, me installeren om vervolgens urenlang naar de maan te turen? Leuk bedacht, maar no way haalbaar voor dit slaapkopje. Ik had het ook kleiner kunnen maken: Wekker. Ochtendjas aan. Naar boven lopen. Kijken. (=20 seconden) En dan pas besluiten welk stapje daarna komt.

              Ik herken dit wel van mezelf. De dingen te groot willen maken. Grootse plannen. En het dan niet meer overzien. Om vervolgens af te loggen. Kleine stapjes, maant de maan me. Ik stap uit bed en trek mijn hardloopkleren aan. Dat is lang geleden, door een pijnlijk ruggetje. Ik besluit een piepklein rondje te rennen. Zo klein mocht het eerder nog niet van mezelf. Dus kwam het er lange tijd niet meer van. Vandaag mag het wel. Weer even rennen voelt heerlijk. Ik dank de maan voor kleine stapjes.

                Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                ik ging zitten en ze zag zichzelf

                meditatorAlsof ik in een wasmachine ben gestopt, de hele maand maart hardhandig ben rondgedraaid en schoongeschrobt, met als toetje nog een een paar dagen in de centrifuge. Uitgewrongen beland ik op mijn meditatiekussentje.

                Ik ga zitten.

                Nou, eerst maar even op m’n ademhaling letten. In. Uit. In. Uit. Meteen word ik besprongen door een enorme weerstand. Hier heb ik dus helemaal geen zin in! En geen tijd voor bovendien. Gefrustreerd voel ik me. Bozig.

                Ik blijf toch nog even zitten.

                Een pijntje in mijn bil. Kramp in mijn voet. Ik wiebel wat om het ongemak te verzachten. Er zeurt een pijntje in mijn borst. Zo, dit is wel lang genoeg, toch? Tijd om op te staan en dingen te gaan doen. Ik heb zo’n zin in koffie. Met iets lekkers erbij.

                Ik blijf toch nog even zitten.

                Ik adem wat dieper door en probeer spanning los te laten bij de uitademing. Ook al heb ik er geen zin in, het heeft wel effect. De pijntjes leiden me niet meer zo af. De negatieve gedachten en emoties worden minder overheersend. Alles wordt wat helderder. Ik lijk wat dieper in mezelf te zakken en me open te stellen voor iets wat groter is dan ik. Een groter geheel, waar ik deel van uitmaak. Mijn perspectief verandert ook; ik zoom uit en kom meer in de rol van de observeerder. Ik kan Ine nu als het ware bezien, daar op dat kussentje. Ik ervaar mezelf nu vooral als ruimte. Voel me gedragen. Een gevoel dat alles helemaal OK is zoals het is. Ook Ine en haar dingen.

                De ruimte waar ik nu ben, voelt als een soort collectief kloppend hart. Waar begrippen als liefde, rust, compassie en eenheid opeens inhoud krijgen en ervaringen worden. Die begrippen waar Ine, ondanks haar verlangen, zo vaak niet bij kan in het dagelijks leven. Maar zodra ze de rust neemt om te gaan zitten en haar hart open te stellen, dan komen deze ervaringen ineens wel binnen bereik.

                En dan staat Ine weer op van het kussentje en gaat haar dingen doen.

                Blij dat ze toch even is blijven zitten.

                En jij? Heb jij ook behoefte om meer rust, inspiratie en ruimte te ervaren? Ga dan ook eens zitten, en stel je open. Of doe het samen en kom naar een inspirerende heartfulnessworkshop op 23 april of 11 juni. Kijk maar op: http://www.mindfulzaken.nl/workshops/

                  Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                  Ergens halverwege de eerste akte

                  flowIk zit tussen de coulissen op een stoel. Mijn scene is net geweest en ik hijg nog een beetje na van het neerzetten van dat hysterische typetje. Nu hoef ik een half uur niks. Langzaam gaat mijn hart weer rustiger kloppen.

                  Opeens word ik me bewust van een bijzonder gevoel. Het lijkt wel of mijn zintuigen veel scherper zijn geworden. Ik voel dat ik er echt helemaal 100% ben. Ik zie mijn medespelers op het toneel stappen, hun spel spelen en weer afgaan. Alles lijkt zich wat vertraagd af te spelen; kleuren worden scherper, de muziek en het licht sprekender, teksten nog beter getimed. Ik kan de betrokkenheid van het publiek voelen, ook al zie ik de zaal niet. Ik voel onze onderlinge verbondenheid.

                  De hele ervaring lijkt wel een gezamenlijke dans. Iedereen doet zijn ding op het juiste moment en met een grote vanzelfsprekendheid. De choreograaf duwt zachtjes twee kinderen op en schuift in een vloeiende beweging een requisiet aan de kant. Het spel, de zang en de muziek combineren zich moeiteloos en het publiek reageert spontaan.

                  Alles klopt. We zitten in flow.
                  Ik ben niet enige die het merkt. Ik zie het in de fonkelende ogen van het kind dat naast me staat. Aan het vloeiende spel op de vloer. Een totale verbondenheid met elkaar en het publiek.

                  En met mezelf.
                  Ik zit daar op die stoel tussen de coulissen.
                  Ik doe niks.
                  Ik ben er.
                  Ik ben.

                    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                    Zenterklaas

                    Wie weet ging het verhaal wel zo…

                    sintEr was eens, lang geleden, een oude Wijze. Ze zeggen dat het een man was met een witte baard. Voor het gemak noemen we hem maar even ‘Sint’. Deze Sint kon bij iedereen naar binnen kijken. Of hij nou echt te paard langs de huizen ging om te zien wat er overal speelde, is maar de vraag, maar deze Sint wist het allemaal precies. Zwarte hulppieten of verlanglijstjes waren niet nodig. Hij wist zelfs wat er speelde in ieders hart.

                    De een verlangde naar rust. De ander naar avontuur. Weer een ander verlangde naar verbinding. Ieder had zijn eigen heimelijke verlangens.

                    Sint snapte alles. Van iedereen. Hij leefde zelf al honderden jaren en had inmiddels zo’n beetje met elk bijltje gehakt. Liefdesverdriet. Macht. Armoede. Rijkdom; hij had het allemaal meegemaakt. Daarom was ie nu ook zo wijs.

                    Hij wilde de mensen graag een beetje op weg helpen met hun wensen en verlangens. Daarom vroeg hij ze om af en toe eens bij de schoorsteen of het haardvuur te gaan zitten. Hij zei tegen ze: doe gewoon even je schoenen uit. Zet je voor de kachel of het haardvuur neer en wees even stil. Gewoon even stil. Even zitten en luisteren.

                    En het was precies in die stilte, daar voor het haardvuur, dat deze Sint zijn geschenk kon delen. In die stilte hoorde iedereen de zachte stem van zijn of haar eigen hart. Het hart dat alle wensen en verlangens kende en omarmde. En zachtjes de weg wees richting vervulling van de verlangens naar rust, avontuur of verbinding.

                    Of deze Sint echt bestaan heeft?
                    Doe je schoenen maar eens uit. Zet jezelf even neer voor de kachel en wees gewoon even stil. Even zitten en luisteren. Wie weet…

                      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                      buiten de lijntjes

                      blancoWil je met of zonder lijntjes, vraagt de mevrouw in de boekhandel. Euh, dat is een goeie vraag, zegt ze een beetje geschrokken. Meestal heeft ze een blok met lijntjes want dat is zo lekker overzichtelijk en duidelijk. Alsof die lijntjes roepen: ja, schrijf hier maar op, van links naar rechts. We zijn ideaal voor logische woorden, zinnen en lijstjes! Maar ze heeft zich net voorgenomen om eens wat nieuwe dingen te proberen. Van de gebaande paden af. Als je buiten de lijntjes wilt, dan kun je beter een wit vel nemen, besluit ze.

                      Het lege vel voor haar neus is verblindend wit. Het doet haar denken aan een pak versgevallen sneeuw op een winterochtend. Onberoerd en onaangetast. Het voelt bijna ongepast om deze onberispelijkheid te schenden. Aan de andere kant nodigt het uit om die eerste voetstap te zetten, waar ze maar wil. Haar eigen stempel te drukken en het pad zelf te banen. Zo ook met dit lege witte vel. Alles is nog mogelijk. Dat maakt haar huiverig en opgetogen tegelijk. Als alles kan, wat kies je dan?

                      Deze tweestrijd doet haar bijna verzanden, tot ze zich realiseert dat er ook wel wat kaders voorhanden zijn. Zoals de afmetingen van het vel. Het is een A4tje; hier moet het dus op gebeuren. En ook het feit dat ze nog precies een uur de tijd heeft om met dit lege vel te stoeien.

                      Nu is het dus tijd om een keuze te maken. Actie te ondernemen. Want hoe leuk het ook is om te mijmeren en te filosoferen, er gaat uiteindelijk niets boven een echte actie, hoe klein ook. Ze maakt een beginnetje. Ze zet haar pen op het witte vel en tekent een hartje. Dat is dat, pfff.. Het hartje herinnert haar aan haar kindertekeningen van vroeger. En dan verandert er iets. Die ene associatie roept een andere op. En het witte vel begint zich te vullen. De pen verruilt zich voor een viltstift. Het niet-meer-zo-witte vel glundert en lijkt haar aan te moedigen. Yes, je bent in actie! Ga door. Het hoeft niet perfect. Experimenteer! En als je niet tevreden bent, dan heb ik hier nog heel veel lege witte broertjes en zusjes. Elke keer opnieuw is er een schone lei, als jij het jezelf maar toestaat.

                      Ze is even buiten de lijntjes en ze voelt zich vrij.

                      En jij, sta jij het jezelf wel eens toe om gewoon een beetje te experimenteren of iets nieuws te proberen?

                        Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                        Happen

                        bankjeHet leek zo’n lieflijk tafereel, die twee daar op dat bankje. Maar als je beter keek, dan zag je dat ze wel erg ver uit elkaar zaten. Er zat iets tussen ze in, leek het wel. Spanning.

                        … en dat is jouw schuld! hoorde ik haar venijnig zeggen. Haar ogen fonkelden en met haar blik leek ze een stroom woedende pijltjes naar hem te sturen. Hij haalde diep adem en deed verontwaardigd zijn mond open. Die pijltjes, zo voelbaar dat ze bijna zichtbaar werden, leken snel richting zijn mond te stromen. Ze wilden naar binnen. Zijn verontwaardiging voeden. Ze waren klaar om de strijd aan te gaan!

                        Toen leek de wereld even te freezen. Een soort bizar pauzemoment, zoals je in een theatervoorstelling wel eens meemaakt. Zij met haar hoofd boos afgedraaid en hij met zijn open mond en zijn ogen verontwaardigd opengesperd. En tussen hen in die stilgevallen pijlenstroom. Spannend!

                        En toen was de freeze voorbij. Hij deed zijn mond dicht. Ademde diep uit. Ik zag hem vechten tegen zijn verlangen om zijn gelijk te halen. Het persoonlijk te maken. Maar hij deed niets. Hij hapte niet. Het pijlenstroompje leek als het ware teleurgesteld af te buigen. Uh. Wat nu?

                        Ze keken elkaar een beetje verbaasd aan. Ze waren er zo aan gewend dat nu het grote welles-nietes-spel zou beginnen. Het touwtrekken om de schuldvraag. In plaats daarvan was er die verbaasde, onwennige stilte. De pijltjes zweefden doelloos tussen ze in en leken ter plekke te veranderen in vraagtekens. En toen zweefden die vraagtekentjes rustig terug naar haar. Ik zag haar nadenken. Nu moest zij er iets mee.

                        Vijf minuten later waren ze in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Er was geen spoor te bekennen van pijlen of vraagtekens. Ze schoven wat dichter naar elkaar toe. Het was zowaar een lieflijk tafereel.

                          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                          Ploink!

                          eiTijdens de training tekenen we een groot ei. Daarin komen dingen die we willen laten groeien deze lente. Ik schrijf dingen als balans. En verbinding. En zomaar opeens popt ‘tafeltennissen’ op. Ik ben er zelf verbaasd over. Huh, waar komt die nou opeens vandaan?

                          Als ik ergens heel blij van word op vakantie, dan is het wel tafeltennissen. En het liefst met mijn vriend. We zijn ongeveer even goed. En even fanatiek. Hij kan beter smashen en ik kan beter boelkloedig doorspelen als ik achter sta. Ik word daar zo gelukkig van, zelfs als ik een paar keer achter elkaar verlies. Nog een potje! Nog eentje! Dit is de laatste! Oh nee, ik wil NU een revanche! Eenmaal terug van vakantie gaan de luchtbedden en de tafeltennisbadjes weer in de vakantiekist op zolder. Dat was leuk, volgend jaar weer!

                          En nu staat ‘tafeltennissen’ opeens heel groot in mijn lente-ei. Huh? We hebben toch helemaal geen ruimte voor een tafeltennistafel. En ploink! Opeens zie ik het helemaal voor me. In onze vernieuwde speeltuin staat er eentje, compleet met houten netje. Ik zie in gedachten onze kids druk in de weer met schommels en wipkippen, terwijl wij fanatiek het ene na het andere potje wegploinken in de zon. Dat lijkt me geweldig!

                          Het is eigenlijk ook heel simpel. Zo simpel dat ik er bijna overheen keek. Gewoon een kwestie van badjes en balletjes in het zicht leggen, gezinsleden opsnorren en spelen maar. Op een smashing lente!

                          En jij? Is er iets waar je echt blij van wordt en wat je deze lente wilt laten groeien?

                            Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                            the F*word

                            feedbackIk was behoorlijk geschrokken van je blog, zegt ze aan de keukentafel. Aan haar toon te horen heeft ze hier wel even op gebroed. Ik schrik. Het spiertje, dat me altijd in mijn linkerschouder prikt bij spannende dingen, trekt. Ik zet me schrap.

                            Op voorzichtige toon legt ze uit wat ze bedoelt. Ik begrijp haar heel goed. Ik haal diep adem en begin een veel te lang verdedigingsbetoog. Dat dit mijn stijl van schrijven is. En ja, dat ik mezelf soms misschien helemaal niet zo ‘zen en professioneel’ neerzet. Maar dat mindfulness juist gaat over wat er nu echt gebeurt.

                            Feedback. Ik kan er zo een training over geven. Maar zelf een beetje zen blijven als ik onverwacht feedback krijg? Pffff…

                            Een week later schrijf ik een nieuwe blog. Maar voordat hij op mijn website belandt, delete ik ‘um. Toch maar niet. Hmmm, denk ik, da’s vreemd. En realiseer me dat ik blijkbaar nog wat zelfonderzoek te doen heb.

                            Een maand later nu deze blog. Ik voel het spiertje in mijn linkerschouder een beetje trekken. Maar ik delete ‘um niet.

                            En jij, hoe ga jij om met onverwachte feedback?

                              Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                              verkouden aap op mijn schouder

                              Ze wil niks meer aan. Al die stomme kleren! En waarom zou ze zich ook aankleden, ze gaat toch niet naar school. Na veel strijd op school aangekomen wil ze mij niet meer loslaten. Als ze thuiskomt is ze woedend dat ze geen snoepje krijgt. Met woeste, waterige ogen uit ze schreeuwend haar ongenoegen. Mevrouw is al dagen op oorlogspad.

                              Same same but different voor mij trouwens. In mij woedt een storm van botsende waarden en normen. Ik wil graag een liefdevolle moeder zijn. Geduldig en aardig begrip tonen voor het gedrag van mijn dwarse, snipverkouden kleuter. Maar frustratie en ongeduld kolken ook in mij. Ik verlies mijn geduld regelmatig. Met woeste, waterige ogen uit ik schreeuwend mijn ongenoegen. En neem vier snoepjes als zij het niet ziet.

                              Ik zie dat haar frustratie mijn frustratie is geworden. Haar snipverkouden aap zit nu ook op mijn schouder. Ik vind het moeilijk om afstand te nemen en de situatie te zien voor wat ie is: een lastige week voor een meisje dat zichzelf (en mij) ‘s nachts wakker houdt met gehoest en gebulk. Dat ze gebaat is bij erkenning van haar ongenoegen. En dat het uiten van haar frustratie niks persoonlijks is naar mij toe, ook al voelt het wel zo.

                              Ik ben ook gebaat bij erkenning van mijn eigen ongenoegen. Ja, ik vind het lastig om mijn geduld te bewaren. Te weinig slaap te krijgen. Ik vind het irritant dat niks vanzelf gaat. Ik heb er baat bij te voelen dat mijn eigen frustratie ook niks persoonlijks is. Het is gewoon even zoals het is. En in het accepteren, niet al te persoonlijk nemen van deze situatie, ontstaat uiteindelijk de ruimte om soort-van-rustig te dealen met wat er nu is.

                              En jij, ken jij een situatie waarin je frustratie erkennen en het allemaal niet zo persoonlijk nemen je ruimte zou kunnen geven?

                                Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                goede voornemens of positieve intenties?


                                Veel mensen starten het jaar met goede voornemens. Gezonder eten. Minder biertjes of wijntjes. Meer bewegen. Minder tv kijken. Er is dus blijkbaar een beetje een probleem want je wilt het anders. Er is iets niet goed. Je wilt ‘je probleem’ oplossen. En zo worden de goede voornemens geboren.

                                Zo tegen eind januari hebben velen van ons al niet meer zo’n lekker gevoel over die goede voornemens. Misschien zijn we ze überhaupt al vergeten. Of bekruipt ons het gevoel dat het allemaal niet zo lukt en we dus hebben gefaald. Aaaargh!

                                Met goede voornemens het nieuwe jaar ingaan is iets heel anders dan met bewuste intenties starten. Wat wil ik graag? Wat voor persoon wil ik graag zijn? Waar wil ik me op focussen? Wat wil ik ontwikkelen? Je afvragen wat je intenties zijn brengt meteen al iets milds met zich mee. Je richt je namelijk op wat je wilt, op hoe jij graag wilt leven; nu, en op elk moment in je toekomstige nu. Iedere dag kun je je intenties bekijken en stapje voor stapje je intenties leven. Je hebt geen probleem op te lossen. Je geeft gewoon op een aardige manier sturing aan jezelf en hoe je wilt leven.

                                En natuurlijk verslapt onze aandacht regelmatig. Doen we dingen die helemaal niet bij onze intenties passen. Hey, we’re human! Maar falen? Welnee. Pak gewoon je intenties er weer bij. Een intentie is altijd vers en bekommert zich niet om verleden en toekomst. Het gaat erom met welke intentie je nu, op dit moment, keuzes maakt. Want uiteindelijk is dit moment het enige moment dat je ooit zult hebben, toch?

                                Many happy nows in 2014!

                                En jij, heb jij een goed voornemen voor 2014 dat je kunt omzetten in een positieve intentie?

                                  Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                  feestdagen onder de loep

                                  Zo tegen kerst pakken we er met zijn allen ons onzichtbare vergrootglas weer eens bij. Het lijkt een feestloep, maar of ie echt zo feestelijk is valt te betwijfelen. Waar we hem voor gebruiken? Oh, voor van alles!

                                  We nemen bijvoorbeeld graag onder de loep hoe het hoort, de feestdagen vieren. Met of zonder cadeautjes? Naar de kerk? Mag je op vakantie of hoor je bij je familie te zijn? Hoor je het leuk te hebben? Veel te eten en te drinken? En al die hoe-het-hoorts lekker tegen elkaar opbotsen natuurlijk.

                                  En dus nemen we ook elkaar onder de loep. Wat jij vindt. Wat ik vind. En wat jij van mij vindt. Wat ik van mij vind. Pfff. Onder die loep kan het soms best een beetje benauwd voelen. Alles wordt uitvergroot. Ook onze emoties, want die schuiven maar al te graag aan bij de feestdagen. Vrolijkheid en verbondenheid willen we best voelen. Maar hoe zit dat met gevoelens van eenzaamheid en gemis? Mogen die ook of hoort dat niet?

                                  Mijn kerstwens dit jaar is: laten we wat meer uitzoomen met onze loep. Alles wat minder bezien vanuit ‘hoe het hoort’. Dingen wat minder persoonlijk nemen. En gewoon voelen wat er te voelen valt. Dat dat OK is, precies zoals het is. Amen :-)
                                  Fijne, uitgezoomde feestdagen toegewenst allemaal!

                                  En jij, hoe kun jij jouw loep een beetje uitzoomen met de feestdagen?

                                    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                    Stille Nacht

                                    De zachte, rustgevende melodie van dit kerstliedje staat haaks op mijn decemberbeleving. Er is weinig stils en rustgevends aan deze maand. In mijn gezin geeft iedereen op zijn eigen manier uiting aan de onrust van december. Mijn kleintjes zetten een keel op en duwen, trekken aan elkaar. Spelen niet zoet met hun sintcadeautjes. Ros ros, zo, die mok is geschilderd mama. Next! Ik erger me er groen en geel aan. Rustig nou jongens! roep ik net iets te hard en te schel. Ze kijken me meewarig aan. Jij bent toch ook niet rustig, mama?

                                    Dat is waar. In mij is het ook verre van rustig. Mijn onrust uit zich dan niet in schreeuwen, duwen en trekken, maar van binnen wel. De honderd klusjes die bij december horen, duwen en trekken van binnen om mijn aandacht. Alsof alles HEEL belangrijk is en NU mijn TOTALE aandacht vraagt. Ook alle kleine dingen krijgen een hoofdletter in mijn hoofd. December heeft mij in haar greep.

                                    Dat wil ik aanpakken want ik word moe van mezelf. Eerst rem ik mijn koopdrang maar eens af. Na het uitzoeken van sintcadeautjes lonken de kerstkransjes, kerstballen en kerstcadeautjes alweer. Ik weiger. Geen nieuwe kerstversiering, alleen een paar kerstkransjes van koek. Ja koek, want chocola wordt ook even geboycot in huis. Daar gaan we ook flink van schreeuwen, weet ik uit recentelijke sint-ervaring. Even naar de hei met z’n allen. En ik strijk af en toe neer in onze hangmat of op de bank. Gewoon even niks doen. Da’s nog best lastig, omdat ondertussen al die stemmetjes in mij roepen dat ik NUTTIGE DINGEN moet doen. Luisteren naar rustgevende muziekjes helpt ook. Misschien wordt het ergens in december toch nog wel een Stille Nacht.

                                    En jij, hoe blijf jij een beetje rustig en ontspannen in december?

                                      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                      Je eigen vriend zijn

                                      Denk even aan een goede vriend of vriendin van je. De eerste die in je opkomt. Ja die. Ga even na hoe jullie elkaar kennen en wat jullie delen. Misschien een hobby, of een verleden. Het maakt niet uit. Haal hem of haar voor de geest en ga na wat je bij diegene voelt.

                                      Okee. Denk nu even aan zomaar een moment waarop jullie veel plezier hebben met elkaar. Jullie begrijpen elkaar en hebben lol. Je voelt je blij en verbonden. En geliefd.

                                      Denk dan tenslotte even aan een moment dat je vriend of vriendin iets moeilijks meemaakt. Er even helemaal doorheen zit. En hoe jij er dan voor diegene bent. Luistert naar het verhaal. Je inleeft en compassie voelt. Meedenkt en de ander een hart onder de riem steekt.

                                      We kunnen er vaak goed voor de ander zijn. Begrip tonen en complimenten maken. Zeggen dat iedereen wel eens op zijn bek gaat. Dan probeer je het toch gewoon nog een keer, op een iets andere manier? Ik help je wel.

                                      En voor onszelf, kunnen we ook zo aardig en ruimhartig voor onszelf zijn?

                                      Mwah.

                                      Als we toch eens net zo’n vriend voor onszelf konden zijn als voor degene aan wie we net dachten. Aardig. Niet zo streng voor onszelf. Complimenteus. Het een beetje luchtig zien en niet zo bang zijn om op je bek te gaan. Want dan doe je het toch gewoon nog een keer, op een iets andere manier?

                                      En jij, ben jij een beetje vriendelijk voor jezelf?

                                        Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                        Piekerrondje

                                        Al rennend denk ik aan volgende week zondag, de Dam-tot-Damloop. Dat is een leuke loop, vol kneuterige bandjes langs de weg en buurtbewoners die verhitte renners op drinken en liedjes trakteren. De sfeer is altijd top. Ik wil graag die 16,7 kilometer rennen van Amsterdam naar Zaandam met alle andere enthousiaste renners.

                                        Maar dat is pas volgende week zondag. Mijn huidige realiteit is heel anders. Ik ren hier in mijn eentje op deze regenachtige ochtend. Al na een paar kilometer arriveert het eerste kwaaltje: pijn in de zij. De stress steekt meteen de kop op. Ik ga het niet halen, denk ik meteen. Mijn hoofd is al bij de Dam-tot-Damloop volgende week en mijn lijf is nu hier aan het zwoegen. Kortsluiting dus. Deze piekergedachten dragen natuurlijk helemaal niet bij aan mijn training vandaag. Integendeel.

                                        Als ik me realiseer dat deze gedachten niet helpen, begin ik me op mijn lijf te concentreren. Ik vertraag een beetje en let goed op mijn ademhaling. De pijn in mijn zij verdwijnt na een tijdje. Een klein overwinninkje! Even ben ik er echt helemaal bij. Gewoon rennen en niks anders. Het valt me opeens op dat het niet meer regent en er een waterig zonnetje is verschenen.

                                        Tot ik mijn linkervoet voel. De stress is meteen terug. Zie je nou wel, die blessure is weer terug! denk ik paniekerig. Automatisch stapel ik dit kleine pijntje direct op mijn blessureberg van de afgelopen anderhalf jaar. Ik raak weer uit het moment. Als ik me realiseer dat ook deze gedachten niet helpen, concentreer ik me weer op mijn lijf. Misschien wel een goed idee om even te rekken en strekken. Mijn linkervoet vindt dat duidelijk een goed idee. Weer een klein overwinninkje!

                                        Het gaat allemaal niet vanzelf vandaag, merk ik. Bij iedere mogelijke hapering of hindernis raak ik direct uit het moment en in de stress. Angst dat ik het niet zal gaan halen. Of dat dingen terugkomen die ik niet meer wil. De laatste kilometers ren ik tellend. 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10. En opnieuw. 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10. En opnieuw. Het is best lastig om tegelijkertijd te tellen en te piekeren. Het werkt. Ik blijf in het moment. En op dit moment is er geen stress. Alleen maar elke voetstap een tel. Morgen is morgen. Gisteren is gisteren. Stap. Tel. Stap. Tel.

                                        En jij, hoe ga jij om met piekergedachten die je huidige moment vergallen?

                                          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                          mindful met wespen

                                          Je kunt op dit moment niet om ze heen. Dik en vastberaden zoemen ze overal rond, op zoek naar zoetigheid en… naar mij. Sinds ik als kind nietsvermoedend in een wespennest stap en overal word gestoken heb ik een wespenfobie. Ik reageer over het algemeen zo spastisch op ze, dat ze me uit pure zelfverdediging wel moeten steken. En sinds ik mijn dochter als baby bijna laat vallen omdat er eentje op haar arm zit, weet ik dat ik me wel erg laat beheersen door die piepkleine monstertjes. Werk aan de winkel dus, misschien biedt mindfulness uitkomst?

                                          Maar ja, hoe reageer je mindful op een wesp? Mindfulness is het goed opletten wat er NU, op dit moment, gebeurt en proberen daar zo mild mogelijk mee om te gaan, zonder al te veel oordeel. Dus… als er nu een wesp door de kamer vliegt, train ik mezelf om niet meer meteen in de blinde paniek te schieten. Want op DIT moment is hij niet bij me. Mijn automatische reactie om de wesp continu te volgen laat ik los, zij het met moeite. Ik denk: ik merk het echt wel als ie echt bij me komt.

                                          En uiteraard werkt wesp graag mee aan dit mindfulwespenproject, dus komt ie keurig aanzoemen. De stress overvalt me en ik neig naar automatische reacties, zoals wild met mijn armen zwaaien. Uit ervaring weet ik dat dit me regelmatig steken oplevert. Niet handig dus. Wat dan? Wegrennen is meestal ook niet zo gepast.

                                          Na twee jaar wespenonderzoek heb ik nu een soort systeempje. Eerst accepteer ik dat de wesp er is. Dan accepteer ik dat ik dat moeilijk vind. Als ie echt dichtbij komt blaas ik rustig naar hem en maak soms een wuifbeweging. Ik kan inmiddels een normaal gesprek voeren als er een wesp in de kamer is. Bijvoorbeeld met mijn zoontje over hoe rustig je kunt blijven als er een wesp in de kamer is. Want ik heb mijn angst voor wespen helaas niet helemaal voor hem verborgen kunnen houden.

                                          En jij? Ben jij bereid situaties die voor jou stressvol zijn te onderzoeken?

                                            Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                            Lotusbloemen staan ook met hun voeten in de modder

                                            Die hele juliweek woon ik in mijn gebloemde regenlaarzen. ‘s Nachts houd ik mijn tentstokken vast omdat ik bang ben dat ik met tent en al de berg af zal waaien. Het is bijna de hele week noodweer als ik bij Vakantie Anders ben. Ik draag al mijn kleren over elkaar en pel de natgeregende buitenste laagjes af die me niet meer dienen. Ook figuurlijk werkt het zo die week. Ook al heet het Vakantie Anders, het is voor mij best hard werken. Want er zijn een paar buitenste laagjes die me niet meer dienen. En die willen er al een tijdje af. Vanaf het moment dat ik het terrein opbanjer in mijn regenlaarzen voel ik dat ik hier letterlijk en figuurlijk een week lang met mijn voeten door de modder zal gaan.

                                            Het is wel even omschakelen. Van mijn drukke Amsterdamse gezinsleven naar een hele week voor mezelf alleen. In een piepklein tentje. Ik moet ook wel even wennen aan dat bonte gezelschap in de grote tent tijdens de kennismakingsavond. Bijvoorbeeld dat ik na twee minuten al hand in hand loop met een volslagen onbekende.

                                            De buikdanscursus lijkt me fantastisch. Zo fantastisch, dat ik voor het gemak even vergeet dat ik een serieuze voetblessure heb. En dat buikdansen echt niet alleen schudden met je buik is, maar ook een flink staaltje voetenwerk. Na de eerste ochtend kan ik niet anders dan me afmelden. Schoorvoetend meld ik me bij de haptonomiecursus. Hannie stelt me direct de scherpe vraag: wat vertelt dit je nu? Hmm. Iets met structureel over mijn grenzen gaan soms?

                                            Na die eerste onwennige dag voel ik me langzaam organisch opgaan in de warme stroom van mensen, situaties en activiteiten. Mijn weerstand smelt weg en ik strek me uit. Naar mezelf. Naar de mensen. Naar die laagjes die afgepeld willen worden. Alles voelt alsof het precies zo moet zijn. Dat het klopt dat ik precies die mensen ontmoet die er zijn.

                                            En ondertussen regent het. En regent het nog wat harder. Afgewisseld met zware windstoten. En heel hard onweer. Maar mijn tentje houdt het. En ik? Ik voel me als een Lotusbloem. Ik groei en bloei. En ik sta ook de hele week met mijn voeten in de modder.

                                            In de zomer 2012 was ik als bezoeker voor het eerst bij Vakantie Anders in de Ardennen. Deze zomer zal ik er van 29 juni tot en met 5 juli allerlei workshops gaan geven op het gebied van mindfulness. www.vakantieanders.nl.

                                              Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                              Perfecte plaatjes

                                              Mijn ideale plek om te schrijven is thuis aan de keukentafel. Het is doodstil om me heen en het huis is opgeruimd, beboodschapt, kleutervrij en schoon. Er hoeft niks en ik heb alle tijd van de wereld. Ik heb ook een leeg opgeruimd hoofd en kan dus alle inspiratie direct neerpennen.

                                              Duh.

                                              Ik heb een tijdje gedacht dat ik alleen kon schrijven onder deze perfecte omstandigheden. Je kunt wel raden hoeveel letters er op papier kwamen. Vasthouden aan zelfopgelegde bijna-nooit-haalbare omstandigheden is natuurlijk een ideale manier om iets wat je spannend vindt uit te stellen of voor jezelf onmogelijk te maken. Gelukkig vond ik het net iets te jammer dat er niks op papier kwam, dus zat er maar één ding op: dat perfecte plaatje onderzoeken en veranderen.

                                              Ik begin nu te leren dat schrijven overal kan. In een zweterig zwembad. Onder Bob de Bouwer. En blijkbaar ook op de plek waar ik nu ben. De printer rammelt en er komen drillende geluiden uit de werkplaats. Ik zit met een lauw bakje automatenkoffie en weet dat de bandenwissel een uur duurt. (Ja, inderdaad rijkelijk laat, maar hoe lang heb jij je winterjas al uit?) Hup, open die laptop.

                                              En het grappige is dat mijn inspiratie helemaal geen stille keukentafel nodig blijkt te hebben. Juist niet, wil ik bijna zeggen. Een beetje tijd en ruimte is genoeg. En de wil om gewoon te gaan schrijven. Misschien geven die minder ‘perfecte’ omstandigheden juist wel die ruimte om het wat speelser aan te pakken, het wat minder perfect te hoeven doen.

                                              En zo wordt de Kwikfit dus een prima plek om een uurtje ongestoord te schrijven, in de relatieve rust van rammelende printers en kletterende wieldoppen.

                                              Staan er jou op dit moment perfecte plaatjes in de weg om te doen wat je graag wilt?

                                                Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                Half 4

                                                Twee voor half 4. Het is nog niet af, maar ik moet nu echt weg. Met een zucht klap ik mijn laptop dicht en sprint naar school. Ondertussen zoek ik naar de werk-uit-kinderen-aan-omschakelknop.

                                                Ik kom uit een lerarengezin; moeder muziekjuf, vader leraar handvaardigheid. Het is niet altijd even leuk om soldeerles te krijgen van je toch al wat strenge vader (en zeker als zijn puberende dochter dwars gaat liggen in de les). Een groot voordeel is natuurlijk die knoepertlange zomervakanties; dan zwerven we wekenlang met onze uitklapcaravan door Italië. Ook gedurende het schooljaar is er veel ruimte. Mijn moeder, juf op mijn school, en ik lopen ‘s middags samen naar huis, drinken thee en we vertellen verhalen van die dag. Of ik neem een vriendinnetje mee. Een zee aan ruimte en vrije tijd om gewoon een beetje rond te scharrelen en te spelen. Aan die na-school-tijd heb ik hele goede herinneringen.

                                                Nu ben ik zelf moeder en sta ik elke dag om half 4 op het schoolplein. Ik wil mijn kinderen ook graag die na-school-ervaring geven waarvan ik zelf zo heb genoten. Zoals met alles heeft dit z’n voors en tegens. Vaak is mijn werk nog niet af om half 4. En soms zijn we elkaar ook gewoon spuugzat, mijn kleuters en ik, zeker in die knoepertlange zomervakanties. Maar er is ook een heerlijke zee van tijd en ruimte na school om gewoon een beetje te scharrelen en te spelen.

                                                Hiermee pleit ik niet voor het afschaffen van de naschoolse opvang of oppas. Ieder gezin kiest zijn eigen passende weg. Waar ik je wel toe uitnodig is om eens na te gaan waar jij als kind gelukkig van werd. En dat gevoel door te geven. Aan je kinderen. Aan anderen. Maar vooral ook aan jezelf. Dikke kans dat je daar namelijk nog steeds blij van wordt. Ik word bijvoorbeeld zelf nog steeds heel gelukkig van een zee aan ruimte en tijd om te scharrelen en te spelen. Voor en na half 4.

                                                Waar werd jij blij van als kind? En doe je dat nu nog steeds?

                                                  Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                  Slempstand

                                                  De fles bubbels knalt open want er is iets te vieren. Een jarige. Een mijlpaal. Of gewoon omdat er bubbels zijn. In de kroeg met een stel vrienden. We vieren het leven en proosten het ene biertje na het andere weg. Gezellig!

                                                  Donderdagavond half 6. De kinderen zijn moe en kiften met elkaar. Ik sta achter het fornuis en grijp in een leeg uiennetje. Ik zucht en bedenk dat het gerecht vast ook wel zonder uien kan. Niet het gezelligste moment van de dag. Ik loop naar de koelkast en schenk mezelf een witte wijn in. Even ontspannen in de drukte.

                                                  Ergens knaagt er iets. Ik heb er inmiddels mijn werk van gemaakt om mezelf en anderen te trainen in goed opletten en automatisch gedrag te vervangen door bewuste keuze. Maar ik vraag me toch wel eens af hoe bewust ik die gezellige en ontspannen drankjes eigenlijk kies. Hmm, ik weet het antwoord wel.

                                                  Dat alcohol aardig is ingeburgerd in mijn leven, merk ik pas goed als ik besluit om mezelf eens een tijdje droog te zetten. In de kroeg weet ik het na twee bitter lemon even niet meer. Cola light? Thee? Mensen beginnen ook direct te informeren of er misschien nog een kleintje op komst is (nee).

                                                  Het voelt goed om dit gedrag eens onder de loep te nemen. Na de gezellige doorzakavond voel ik me de volgende ochtend helemaal fris en helder. Ik ben tevreden over mijn niet-meer-automatische gedrag. En ik denk erover na, dat ik nu ook niet meteen hoef door te schieten naar fanatieke geheelonthouder. Dat ik binnenkort best een wijntje mag tijdens dat etentje met die gezellige vrienden. Of met Koninginnedag. Maar dat is dan wel een bewuste keuze.

                                                  En jij? Waarin vertoon jij automatisch gedrag?

                                                    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                    De kracht van het moment

                                                    We staan klaar achter het gordijn en horen het geroezemoes van binnenstromend publiek. Mijn mond wordt kurkdroog en ik zie mijn medespelers ook spuug zoeken, kuchen en wiebelen. Een scheetluchtje drijft voorbij en iedereen zet even zijn ik-was-het-niet-blik op. Onze harten bonzen.

                                                    Dit is een volkomen blanco moment. We hebben maandenlang met hart en ziel aan deze musical gewerkt, maar op dit moment is er nog even niets. Behalve in potentie.

                                                    En dan verstomt het publiek. Het wordt stil. En wij worden ook even heel stil. Dit is het moment van overgave. Van de leap of faith. We kunnen nu niets anders meer dan achter dat gordijn vandaan komen en samen in het diepe springen. En dat doen we. Het licht gaat aan. De band begint te spelen. Wij zingen onze eerste noten. Het publiek ziet ons verschijnen.

                                                    Met elkaar op het toneel staan is een magisch fenomeen. Je bent verantwoordelijk voor je eigen inbreng en tegelijkertijd afhankelijk van de anderen. Een kwetsbare combi. Het spel, de muziek, het licht, het geluid; alleen uiterste precisie en focus van iedereen smeden het geheel tot een eenheid.

                                                    De uitdaging is om ‘in het moment’ te blijven en je niet alvast druk te maken over die solo die er zometeen aankomt, of die lastige zin die je nooit goed uit je strot krijgt. Dan raak je uit het moment en mis je opeens alles. Het heeft eigenlijk ook helemaal geen zin om je voorbereidend zenuwachtig te maken voor iets dat zometeen pas komt.

                                                    Elke keer dus die leap of faith. In elk moment. Vertrouwen op jezelf, dat het er echt uit zal komen. Dat je alles mag geven. En vertrouwen op de anderen, dat ze er voor je zijn en je begeleiden. En vertrouwen dat als het dan echt fout gaat, er ook nog zoiets bestaat als improvisatievermogen.

                                                    Het toneel is net het echte leven. Je bent tegelijkertijd volledig verantwoordelijk en volkomen afhankelijk. Ja, dat is kwetsbaar. Maar als je er vol voor durft te gaan is het een magische ervaring.

                                                    Foto: © Alex Douma

                                                      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                      In gesprek met de pruttelaar

                                                      Het is een perfecte ochtend. Het winterzonnetje schijnt en belooft door de warmte van haar stralen dat de lente er nu echt aankomt. De strakblauwe lucht steekt prachtig af tegen de paarsbruine hei waar ik loop.

                                                      Waarom loop ik eigenlijk zo hard? vraag ik me opeens af. Er hoeft helemaal niet veel vandaag. Toch merk ik dat ik me aan het haasten ben. Geen idee waarom en waarheen. Heel vaag bemerk ik een onrustig gevoel. Dat ik op dit moment eigenlijk toch ergens anders zou moeten zijn, in plaats van hier op de hei.

                                                      Ik zoom er op in. Het is een heel subtiel gevoel. Het pruttelt zachtjes op de achtergrond. Omdat ik het leuk vind om vage dingen concreet te maken, benoem ik het gevoel: het is een soort pruttelaar. In gedachten ga ik een gesprekje aan. Ha pruttelaar, zeg ik. Het valt me nu pas op dat je er bent. Je bent ook zo onopvallend. Toch denk ik eigenlijk dat je er veel vaker bent, als soortvan ‘background noise’. Wat heb je te pruttelen op deze perfecte ochtend? Wat wil je me precies vertellen?

                                                      Het is even stil. De pruttelaar is zich waarschijnlijk te pletter geschrokken dat ie überhaupt is opgemerkt. Altijd lekker onopvallend zachtjes pruttelen op de achtergrond. Nou, stamelt ie zachtjes na een tijdje. Dat je eigenlijk iets anders hoort te doen, nu. Oh ja? vraag ik geïnteresseerd. Wat dan?

                                                      Het is weer stil. Ik begin te merken dat de pruttelaar eigenlijk niet zo veel zinnigs te zeggen heeft, behalve een beetje te pruttelen dat ‘het’ op dit moment toch niet goed genoeg is. Wat ‘het’ dan ook moge zijn. En dat ie verdacht stil wordt als ik mijn aandacht echt op hem richt. Ik ben blij dat ik je nu ken, zeg ik. Want ik verdenk je ervan dat je heel vaak pruttelt zonder dat ik je opmerk. Maar dat het me wel een opgejaagd en onrustig gevoel geeft. Nu we elkaar kennen, heb ik liever dat je gewoon hardop zegt wat je van me wilt. Of anders mag je stil zijn.

                                                      Ik vertraag mijn pas en merk dat ik geniet van mijn wandeling over de hei. Ik heb geen haast meer. Er is geen gepruttel meer op de achtergrond. Het is een perfecte ochtend.

                                                      En jij, heb jij ook een onopgemerkte pruttelaar die heel zachtjes tegen je pruttelt dat dit moment niet goed genoeg is?

                                                        Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                        Doe ‘ns een korte bodyscan

                                                        Hieronder vind je een linkje naar een korte bodyscan die ik heb ingesproken. Deze bodyscan duurt ongeveer 12 minuten.

                                                        Waarom zou je een bodyscan doen?
                                                        – de bodyscan brengt je uit je hoofd in je lijf. Je leert je lijf meer te voelen.
                                                        – Je oefent je in het richten van je aandacht. Je versterkt je ‘aandachtsspier’.
                                                        – Je komt de automatische piloot zeker tegen in de bodyscan. En die kun je dus uitzetten.

                                                        korte bodyscan

                                                          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                          Streng stemmetje

                                                          Tsss, als je in een klooster gaat zitten om stil te zijn, dan neem je toch geen hardloopspullen mee, sist dat strenge stemmetje in me, terwijl ik mijn tas inpak. En wat ga je met die laptop doen?! Wat nou schrijven, je kunt toch een schrijfblok meenemen. Je bent de boel aan het neppen, ga in een hotel zitten! Ik ga even op bed zitten en vraag me af of ik naar mijn innerlijke criticus moet luisteren of niet.

                                                          Af en toe ga ik een paar dagen naar een klooster om tot rust te komen. Daar is alles totaal anders. Je wordt er direct ondergedompeld in een langzamer, eenvoudiger tempo. Er hangt een diepe, gewijde stilte. Van een paar dagen daar tank ik enorm bij. Ik neem meestal bijna niks mee, want dat mag niet van mezelf. Even verplicht zo min mogelijk prikkels. Mezelf dwingen om echt stil te zijn. Ik kan daar ook best een beetje in doorschieten. Zo had ik mezelf de vorige keer voorgenomen om drie dagen helemaal niet te praten. Nou, dat was best lastig toen broeder Adri opeens een gesprekje begon en ik een beetje onhandig ging zitten mimen. Of die mevrouw, die me op straat opeens de weg vroeg…

                                                          Deze keer gaat het er niet om of ik een paar dagen mijn mond kan houden. Het gaat nu over luisteren. Naar mezelf. Ja, dat strenge stemmetje in mij heeft veel principes en vindt vanalles wat ik hoor te doen of juist niet. Het geeft me vaak heel weinig ruimte. Maar uiteindelijk ben ik degene die ervoor kiest om ernaar te luisteren of niet.

                                                          Ik kan ook besluiten om naar een veel enthousiaster stemmetje te luisteren, dat trots en blij is dat ik ruimte heb gemaakt om even op ‘mute’ te gaan in het klooster. En me aanmoedigt om lekker langs de zee te rennen, gewoon omdat dat fijn is. Dat het leuk vindt dat ik deze keer wel zonder gebarentaal even met broeder Adri kan praten. En me toefluistert dat dat strenge stemmetje het op zich wel goed bedoelt, maar dat ik er best wat minder vaak naar hoef te luisteren. Dat zou rust geven!

                                                            Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                            Tweestrijd

                                                            De eigenaar in mij doet graag nuttige dingen en is tevreden als de gymkleren op tijd zijn gewassen en de training is voorbereid. De eigenaar eigent zich de tijd toe, want er moeten allerlei belangrijke dingen gebeuren. De eigenaar snapt niks van een ochtendje doelloos lummelen. Je moet je tijd nuttig besteden, is een favoriete slogan van de eigenaar.

                                                            En dan hebben we de fröbelaar. Die houdt van hobby’s. En van vrijheid. De fröbelaar luistert niet naar andere mensen en volgt een heel eigen tijd, die van de inspiratie. De fröbelaar fröbelt aan zaken van het hart, of dat nu tuinieren, fotograferen, mozaïeken, programmeren, autosleutelen of, in mijn geval, schrijven is. Het gaat om het fröbelen zelf. Het proces telt, niet het resultaat.

                                                            Deze twee kunnen op zich prima naast elkaar bestaan, hoewel de eigenaar vaak voorrang krijgt. Eerst het nuttige, dan pas het aangename! De fröbelaar beunt dus vaak bij in de avonduurtjes. Als de fröbelaar te weinig ruimte krijgt, wordt ie knorrig en gaat ie snoepen of snauwen.

                                                            En dan kan het ook nog gebeuren dat de eigenaar zich de fröbelaar gaat toe-eigenen. Funest!
                                                            Je hebt deze week twee uur om te fröbelen, woensdagavond van 8 tot 10. En als je toch aan het fröbelen bent, kun je daar dan meteen iets nuttigs van maken, zoals een blog. Of een boek? Als het iets moet opleveren, dan vindt de fröbelaar er niks meer aan. Want het ging om het fröbelen zelf, voor de lol.

                                                            Moeten de eigenaar en de fröbelaar elkaar dus met rust laten? Misschien kunnen ze iets van elkaar leren. Misschien kan de eigenaar leren dat het proces minstens zo belangrijk is als het eindresultaat. En leert de fröbelaar zijn grenzen beter te respecteren en genoeg ruimte te maken voor de broodnodige zaken van het hart.

                                                            De eigenaar en de fröbelaar; een interessante combi.

                                                              Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                              Reizen is nieuwe wegen ontdekken

                                                              Normaal gaan we nooit zonder Lonely Planet op reis. Deze keer blijken we geen gids nodig te hebben. De hele tijd komen er spontaan wandelende reisgidsen naar ons toe. Mensen die dolgraag hun adembenemende vondsten willen delen.

                                                              Zoals die mevrouw die me al zwemmend toefluistert waar je in Bangkok de mooiste zonsondergang kunt zien. Wij erheen. In een achteraffig straatje op driehoogachter doemt na wat zoeken inderdaad dat schattige cocktailbarretje op. Daar vergapen we ons aan de zon, die zich prachtig terugtrekt achter een tempel. Of dat schijnbaar oninteressante strandje waar een bel hangt. Klingel je daaraan, dan komt een bootje je ophalen om bij dat drijvende vlotrestaurant pootjebadend vis te eten. Wauw!

                                                              Zo’n weekje samen op reis zonder de kinderen is ook wegen herontdekken. Vrijwel direct ga ik in de easy-going-stand, die ik zo goed ken van onze wereldreis acht jaar geleden. Even niet hoeven zorgen dat alles draait. Easy does it.

                                                              Als we thuiskomen, merk ik dat die easy-going-stand meteen niet meer zo ‘easy’ is. Het wordt meer de ‘easy-going-stand’. Uitpakken, wassen draaien en boodschappen doen. Het gaat bijna automatisch. Ongenoegen kriebelt in mijn buik. Het is niet dat ik het werk niet wil doen. Of dat ik de kinderen niet wil zien, integendeel. Ik vind de Ine van de easy-going-stand gewoon leuker dan de Ine-die-zorgt-dat-alles-draait.

                                                              En dan hoor ik spontaan een innerlijk gidsje dat me toefluistert: hee psst, als je nou eens gewoon lekker in de easy-going-stand blijft? Ik probeer het uit. Veel knuffelen met de kids. wandelen over de hei. Het koude winterzonnetje koesteren. Rustig opruimen. En ik geniet van het easy-going-gevoel, dat bij me blijft, ook hier thuis bij mijn gezin. Reizen is nieuwe wegen ontdekken. Thuiskomen ook.

                                                                Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                12-12-12: nieuwe ronde, nieuwe kansen?

                                                                Als je de numerologie, de verhalen over de Mayakalender en de Happinez mag geloven, dan is het vandaag, 12-12-12, een hele belangrijke dag, aangezien er dan een soort ‘energieportal’ schijnt te zijn, waarin we met onze positieve intenties een aanzet tot een nieuwe wereld kunnen creëren.

                                                                Hoe abstract en vreemd dat ook mag klinken, het idee dat we met zijn allen een betere wereld kunnen bouwen spreekt me wel aan. Een wereld waarin respect, verbinding en liefde de boventoon voeren en waarin we samen werken aan duurzame, gezonde oplossingen voor onszelf en de planeet waarop we wonen.

                                                                12-12-12: Nieuwe ronde, nieuwe kansen? Het klinkt in ieder geval een stuk positiever dan het verhaal dat op 21 december de wereld vergaat, toch?

                                                                Dus… op deze 12-12-12 is mijn positieve intentie voor deze wereld:
                                                                Dat iedereen een beetje beter oplet en zichzelf een stuk aardiger mag gaan vinden. Want al die oordelen die we altijd maar vellen over onszelf (o, hoe kon ik zo stom zijn, o, dat kan ik vast niet) helpen niemand. Als we onszelf aardiger gaan vinden, veroordelen we anderen vast ook een stuk minder en durven we ook meer achter onze ideeën te gaan staan. En ze misschien zelfs ook nog wel uit te voeren. Zodat iedereen meer profiteert van al die talenten die we hebben meegekregen.

                                                                En jij, sta jij vandaag ook even stil bij je positieve intentie voor deze wereld?

                                                                  Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                  Wat doe je eigenlijk met een roe, mama?

                                                                  Ik kan niet liegen. Dat lijkt misschien heel eerlijk en nobel, maar het is echt heel onhandig. Zeker rond december.

                                                                  Als ik terugdenk aan de laatste keer dat ik serieus heb geprobeerd te liegen krimp ik weer ineen van schaamte. Dat was toen mijn reisverzekeraar me vijftien jaar geleden thuis aan de tand kwam voelen over de aanvraag van mijn (echt) gestolen tas. En ja, ik had er inderdaad een item bijgelogen ter waarde van mijn eigen risico. Hoe doorzichtig. En nog doorzichtiger werd het, toen ik koffie over de man morste omdat ik zo beefde. En donkerrood werd toen hij heel vriendelijk vroeg of ik er heel toevallig nog dingen had ‘bijverzonnen’? Ja, ik beken! riep ik dramatisch. Wilt u nu weggaan! Waarna hij tevreden een dikke streep door mijn aanvraag zette, me fijntjes vertelde dat ik nu op de Zwarte Lijst stond en bedankte voor de heerlijke koffie. Waarna ik uitbrak in één van mijn ergste huilbuien ooit.

                                                                  En nu is het bijna december. En mijn kleuters zijn echt niet gek. Hoe komt Sinterklaas binnen om het cadeautje in mijn schoen te doen, mama? Ik vind het eng als hij ‘s nachts in ons huis komt! Sinterklaas heeft hetzelfde cadeautjespapier als wij, he mama. Of heb jij dat soms ingepakt? Wat doe je eigenlijk met een roe, mama?

                                                                  Ik hou van tradities. Van cadeautjes. En van speculaas. Maar ik verafschuw het te moeten liegen tegen mijn kinderen. Dus kies ik andere opties. Die zijn soms best raar. Variërend van een glazig zwijgen als antwoord op lastige kindervragen tot een spijkerhard: Joh, dat is maar een verhaal. Je hoeft echt niet bang te zijn dat die pakjesboot er niet op tijd is. Ik beloof het je, het komt goed. En dan vervloek ik in stilte het Sinterklaasjournaal. Sinterklaas is al lang geen besloten en bescheiden gezinsritueel meer. Het voelt meer als een uit de hand gelopen samenlevingsleugen om bestwil. En je krijgt met de roe als je je daar jaarlijks niet voor de volle 100 procent instort.

                                                                    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                    zeker-niet-wetenschappelijk onderzoek omtrent to do lijstjes

                                                                    Ze zeggen dat to do lijstjes uitstekend kunnen helpen bij het indelen van je dag. Toch merk ik dat het werken met die lijstjes me altijd een licht ontevreden gevoel oplevert. Tijd voor een nader onderzoek.

                                                                    Eerst zet ik alle moet-dingen onder elkaar op een lijstje. Met keurige nummertjes ervoor. Als de dag op is, heb ik meestal een keurig afgevinkt lijstje. Alles lijkt nu dik in orde. Maar…. ik had ook nog graag een paar wil-dingen gedaan. Hmmm.

                                                                    Daar leer ik dan weer van.
                                                                    Vervolgens maak ik een lijstje met moet-dingen, aangevuld met wil-dingen. Sowee, da’s best een lange lijst. En ik begin elke dag natuurlijk braaf…. vooraan. Dat is niet echt een verbetering. En als bijkomend nadeel krijg ik nu mijn lijstje ook nooit meer ‘af’. Hmmm.

                                                                    Daar leer ik dan weer van.
                                                                    Ik maak nu een mindmap. Zonder volgorde, zodat ik meer vrijheid heb om de moet-dingen af te wisselen met de wil-dingen. En ik zet er ook minder activiteiten op. Nu bestaat de activiteit ‘boodschappen’ echter opeens wel uit een bezoekje aan de Albert Heijn, de kledingreparateur, de koffiewinkel én de Hema. Hmmm.

                                                                    Daar leer ik dan weer van.
                                                                    Dat activiteiten nooit helemaal te vangen zijn in een keurslijf van tijd en vorm, bijvoorbeeld. En dat ruimte creëren het sleutelwoord is, zowel voor de moet-dingen als de wil-dingen. Maar ook voor dat wat je nooit in lijstjes kunt vangen: spontane dingen!

                                                                    En..hoe deel jij je dag in? Heb jij genoeg ruimte?

                                                                      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                      bucketlist

                                                                      Als ik moet niezen terwijl ik een boek uit mijn kast pak, is de maat vol. Rigoreus veeg ik alle boeken van de planken en begin met de grote boekenkastschoonmaak.

                                                                      Uiteraard doe ik ook meteen de blijven-of-naar-zolder-check. Er vormt zich een stapel boeken voor op zolder (want wegdoen doe je in etappes, toch?) Dan valt er uit een boek een vergeeld briefje. Ik vouw het open en mijn hart maakt een sprongetje van opwinding. Mijn ‘bucketlist’, mijn droomwensenlijstje van jaaaaren geleden!

                                                                      Dit wil ik nog ooit doen:

                                                                      1. een wereldreis maken
                                                                      2. een tijdje in het buitenland wonen
                                                                      3. voor mezelf beginnen
                                                                      4. een marathon rennen
                                                                      5. de Santiago de Compostella lopen
                                                                      6. een boek schrijven

                                                                      Ik ben best tevreden. Met een pen zet ik protserige krulletjes voor de ‘done-that-wensen’. Vooral op die marathon ben ik apetrots. Wie had dat gedacht van dat meisje dat altijd als laatste gekozen werd met gym! Dat boek schrijven is er nog niet van gekomen. Maar dit vergeelde briefje geeft me ineens enorm veel inspiratie. Nummer 6: coming up!

                                                                      En, wat staat er op jouw bucketlist?

                                                                        Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                        nieuwe fase, nieuwe kansen!

                                                                        Met die veel te grote roze rugzak om huppelt ze naar binnen. Ze geeft haar nieuwe juf een stevige hand en kijkt nieuwsgierig rond. Brutaal haast. Dan ziet ze dat ik de enige moeder ben in het lokaal. Nou mama, jij mag ook wel weg, zegt ze en duwt me richting deur. Ze zwaait nog even lafjes en ik sta buiten.

                                                                        Ik loop naar huis en realiseer me dat nu hét moment is waar ik stiekem al een tijd naar uitkijk. Mijn kinderen zitten op school! Dat betekent tijd en ruimte voor mij en mijn projectenlijst van vier kantjes. Al maandenlang heb ik al mijn ideeën opgeschreven op die lijst, variërend van strakke to-do’s tot creatieve liflafjes. En NU is het dus dé tijd om dat ALLEMAAL te gaan DOEN!

                                                                        IJverig pak ik die lijst er meteen bij. Twee koppen koffie verder staar ik er nog steeds naar. De afstand tussen mij en de lijst is enorm. Ik zucht en kijk rond. Er valt zelfs niet eens wat schoon te maken ter afleiding. Want we hebben inmiddels een schoonmaakster. Zodat ik aan mijn projectenlijst kan…

                                                                        Waaah, onrust! Even mediteren blijkt een goed idee. Ik realiseer me dat ik eigenlijk gewoon even wil genieten van de rust in huis. En dat ik tegelijkertijd een beetje dat ‘lege-nest’-gevoel heb, vanwege dat stoere grote kleine meisje. En als ik voel dat dat allemaal prima is, ziet mijn projectenlijst er opeens ook een stuk uitnodigender uit.

                                                                          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                          Verjaardag voor gevorderden

                                                                          Het ideale scenario is wel eens uitgekomen. Jarig jopje blaast in de zonnige speeltuin haar kaarsjes uit. De kinderen roetsjen van de glijbaan, terwijl wij volwassenen gezellig een glaasje wijn uit de koelbox nemen en kaasblokjes eten. Ik word daar erg gelukkig van. Mijn dochtertje ook; die wordt sowieso heel gelukkig van jarig zijn. Maar dit zonnige scenario valt toch al een paar jaar in het water.

                                                                          Zo ook nu. Van tevoren nodigen we royaal uit, want zo’n speeltuin is toch lekker groot. En dan begint het duimen voor goed weer. Afijn. Op de dag van haar verjaardagsfeest regent het de hele ochtend pijpestelen. Hm. We moeten over naar plan B. Ik kijk rond in huis. Dat is op dat moment verre van verjaardagsproof. Ik tel de genodigden even na en vraag me af hoeveel stoelen we eigenlijk hebben. Gaat dat allemaal wel passen?

                                                                          Ik ga als een bezetene aan de slag. Dat er al een paar stoppen beginnen door te slaan, merk ik aan een paar dingen. Zo krijg ik een bijna onbedwingbare neiging om alvast een stuk van de verjaardagstaart te eten. (Stel je voor: de jaarlijkse uitblaasfoto met al een enorme punt uit de taart!) Verder krijg ik nu al zin in een glas wijn. En de twaalf zit nog niet eens in de klok. Deze toch wat ongewone neigingen doen me besluiten om te stoppen en een paar keer diep adem te halen. Misschien is het wel een tikje onnodig om het huis helemaal schoon te willen maken, net voordat er 30 grote en kleine mensen langskomen, die een schoon huis a.) niet zo boeiend vinden en b.) zelf ook direct gaan bekruimelen met taart en chips.

                                                                          Op het hoogtepunt van het feest zijn ze er alle 30. En het is heel gezellig. Nee, niet iedereen heeft een stoel. Ja, de hamka’s liggen in het bad. En ja, ons jarige dochtertje is ultiem gelukkig. En de volwassenen? Wij nemen gezellig een glaasje wijn uit de koelkast en eten kaasblokjes. En het is goed.

                                                                            Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                            Dat doen we wel als we er wonen

                                                                            2001, tien uur ‘s avonds. We kijken peinzend rond in onze netgeschilderde woonkamer. Het lijkt wel banaangeel. Morgenochtend gaan de spullen over. We zuchten, stropen onze mouwen op en schilderen de hele kamer in een paar uur minderbanaangeel. Hmm. Het is beter, maar nog steeds wel geel. Nou ja, dat komt dan wel als we er wonen.

                                                                            2012. Afgezien van wat kleuters die zich graag artistiek uitleven, zijn de muren onaangeroerd gebleven. Laten we die muren nou een keertje witten, roepen we al een tijdje.  Da’s toch maar een avondje werk. Gewoon een kwestie van witte verf kopen, de kinderen vroeg in bed stoppen, de meubels aan de kant schuiven en je even kwaad maken met die roller.

                                                                            En toch gebeurt er weinig op het schilderfront. Ja, het is best druk. Maar lang niet zo druk als toen we gingen verhuizen. Ik denk dat het op dit moment gewoon niet in ons systeem zit. Hoe erg dat ook klinkt. Alsof je in een systeem leeft. Als je gaat verhuizen, zit je in een soort ‘verandersysteem’. Het verven van de muren is dan gewoon een logische ‘to do’ op de lijst verhuisklussen. En als je er dan eenmaal woont, dan kom je na een tijdje vanzelf in een ‘zo-is-het-systeem’. En verdwijnen dat soort niet urgente veranderklussen langzaam uit je systeem. Bij ons althans.

                                                                            Het blijkt dus lastig om iets in een ‘zo-is-het-systeem’ te veranderen. Er zit maar één ding op: concreet plannen. Op zaterdag 30 juni is onze agenda geblokt: muren witten. En zo-is-het!

                                                                              Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                              Pas op de plaats

                                                                              Even waan ik me onoverwinnelijk. Dat is een heel feestelijk gevoel. Alle adviezen over rust en herstel wuif ik met een nuffig handje weg en een paar dagen na de marathon ren ik alweer mijn ‘vaste’ rondje. Aha, denkt mijn lijf.  Jij denkt zeker dat je gewoon in dit tempo kunt doorgaan. Niet dus. De pijl treft mij in de beroemde zwakke plek: de achillespees. Ik kan niet meer rennen. My vehicle has come to a complete stop.

                                                                              Deze gedwongen pas op de plaats verandert veel. Ik sta zelf versteld van mijn buitengewoon slechte humeur. En hoe verslavend rennen eigenlijk is. Ook mijn fysiek verandert in een rap tempo. Tijdens die intensieve training kwam ik er wel mee weg om elke dag een flinke stapel boterhammen weg te werken en chocola te snaaien. Dat rende ik er toch wel weer af. Maar nu eet ik uit gewoonte diezelfde stapel boterhammen. En snaai ik uit frustratie nog meer chocola. En dan opeens zitten al mijn broeken te strak. Aaargh!

                                                                              Ik kan kiezen. Ofwel radicaal aan de lijn en mezelf van alles ontzeggen. Ofwel ook in dit opzicht pas op de plaats maken en luisteren naar wat mijn lijf me wil vertellen. Ik pak het boek ‘Weg met de weegschaal’ erbij. Daar staan gelukkig geen strenge diëten in. Sterker nog, daar is de auteur, Meijke van Herwijnen, faliekant op tegen. Door de heldere aanpak leer ik te voelen wat mijn lichaam nodig heeft, wanneer ik precies honger heb en wanneer ik genoeg heb. Ook wordt me gevraagd mijn lekkernij, chocola, eens goed te proeven. Dat vind ik een heel feestelijke opdracht. En het is inderdaad zo dat ik, als ik goed proef, helemaal geen hele reep hoef. Die eerste paar stukjes zijn het lekkerst. En de rest van de reep moet eigenlijk gewoon op uit gewoonte. En daar kan ik bewust een andere keuze in maken. Het lijkt wel mindfulness. :-)

                                                                              Ik realiseer me ook dat het best goed is om even los te komen van de rush van een marathon met alle bijbehorende endorfines. En dat ik mijn lijf nu veel beter snap. Dus… ik snap het, lijf. Mag ik dan nu weer rennen?

                                                                                Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                Kauwen op fauten

                                                                                Persoonlijk vind ik het nooit zo leuk om fouten te maken. Maar soms is er gewoon geen ontkomen aan. En als het misgaat kruip ik het liefst onder een steen. Om een tijdje op mijn fout te kauwen. Dat levert natuurlijk nooit veel op. Dus besluit ik bij de volgende fout eens een andere reactie te kiezen. Ik hoef niet lang te wachten.

                                                                                Ik evalueer met de directeur en de medewerkers die ik net een kwartaal heb getraind. We merken dat de deelnemers heel enthousiast zijn, maar dat de rest van het bedrijf toch niet zo goed begrijpt ‘wat die vrouw met die matjes op maandag nou precies komt doen’. Daarom heb ik een kort introfilmpje gemaakt over mindfulness. Ik laat het trots zien.

                                                                                Na het filmpje valt er een stilte. Gloep, denk ik. Tja, zegt de directeur peinzend. Als je zo’n filmpje opneemt in een park, dan denk ik dat ze het vanuit hun zakelijke perspectief nog steeds niet goed snappen. Ik zie ineens ook dat die kwetterende vogels mijn verhaal overstemmen. De inhoud vinden ze op zich prima. Als ik thuis ben moet ik even slikken. Ze hebben gelijk; de vorm is niet goed gekozen. Met moeite weersta ik de verleiding om onder een steen kruipen. Dus haal ik diep adem en vertel dit verhaal aan mijn vrienden en familie. En ook aan mijn vroegere collega’s. En het valt me op dat niemand me stom vindt. Dat mensen er hele zinnige dingen over zeggen. Me willen helpen.

                                                                                Amper een week later zit ik bij mijn vroegere werkgever onder de felle lampen. Voor een professionele cameralens vertel ik mijn verhaal opnieuw. En dan realiseer ik me dat er eigenlijk niets fout is gegaan. Het zijn gewoon verschillende stapjes die nodig zijn op mijn weg. De weg naar anders, naar beter. En ik merk ook dat ik niet onder een steen hoef te kruipen. Omdat het veel leuker is om samen met anderen op een oplossing te kauwen.

                                                                                Benieuwd naar de beide filmpjes? Zoek de zeven verschillen op bit.ly/intromindfulness (in het park) en bit.ly/mindfulintro. (in het bedrijf)

                                                                                Ik train mezelf en anderen in goed opletten wat er gebeurt en automatisch gedrag te vervangen door bewuste keuzes. Hoe reageer jij als je een “fout” hebt gemaakt?

                                                                                  Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                  Less = more clothes

                                                                                  Als ik mijn stapeltje netgevouwen kleren in de kast leg, merk ik dat het al een paar weken hetzelfde stapeltje is. Ik draag dus steeds hetzelfde. Mijn lievelingskleren? Och. Een jennerig innerlijk stemmetje roept meteen:  ja, je hebt ook gewoon niks meer om aan te trekken. Hup, shoppen jij!

                                                                                  Mijn stapeltje laat zich ook niet zo makkelijk terugleggen in de kast. Het is meer een kwestie van proppen. En het ‘propt’ ook in mijn hoofd. En dan valt het kwartje. Er ligt gewoon te veel in mijn kast, zodat ik alleen het bovenste pak: jawel… mijn ‘vaste’ stapeltje. ik ben het overzicht kwijt. Ik haal drie keer diep adem en stel me in op een rigoureuze actie.  Ik zet een opzwepend muziekje aan en haal dan in één keer alle kleren uit m’n kast. Aanvalluh!

                                                                                  Nauwelijks een uur later staat er een grote tas klaar voor de tweedehands winkel. Er ligt een klein vraagtekenstapeltje (uhm, tja, wat wil ik hier mee?) En er liggen keurige stapeltjes in mijn kast. Gedownsized en gegroepeerd. En… gevonden; want wat komt er tot mijn verrassing eigenlijk een boel leuks uit die kast! Met een intens tevreden gevoel ga ik in een ‘nieuw gevonden’ outfit naar beneden.

                                                                                  Ik train mezelf en anderen in goed opletten en automatisch gedrag te vervangen door bewuste keuzes. Wat kun jij in je leven downsizen of groeperen om het wat eenvoudiger te maken?

                                                                                    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                    Waar ben jij op Koninginnedag?

                                                                                    Koninginnedag is elk jaar weer bij uitstek geschikt om in de zij-hebben-het-daar-vast-leuker-dan-ik-hier-fuik te zwemmen. De meestgestelde, en misschien ook meestgevreesde vraag in april is: ‘en wat ga jij voor leuks doen met Koninginnedag?’ Ik neem me dit jaar voor om te proberen het gewoon leuk te hebben waar ik ben.

                                                                                    Andere jaren dril ik mijn gezin heel vroeg uit bed op Koninginnedag.  Als je vroeg op de vrijmarkt bent, dan zijn alle leuke spulletjes er namelijk nog. (zij-hebben-daar-vast-leuker-speelgoed-dan-wij-hier)  Dit jaar zijn we pas tegen half elf op de vrijmarkt. Er is geen missie, dus we kunnen in de slenterstand. De kleintjes mogen wat speelgoed uitzoeken. Dat is  nog best lastig.  Ja, die parkeergarage is inderdaad anders dan die van thuis, maar het is toch nog steeds een parkeergarage. En voor zo’n minuscuul roze Barbie-onderbroekje gaan we echt geen euro betalen, hoor. Al met al, met wat geslenter, geschmink en gezwier in de zweefmolen is het allemaal gewoon heel leuk waar ik ben.

                                                                                    Thuisgekomen trekken we een fles Prosecco open met de buurvrouw, terwijl de kinderen haar tuin vakkundig reorganiseren. In het zonnetje. Best heel leuk waar ik ben. Als hij ‘uit bieren’ gaat in de stad en ik een beetje teut met twee vermoeide kleuters en een zandbak achterblijf , heb ik even een dipje. Even Facebook checken zorgt ervoor dat ik bijna in de fuik zwem. (waaat, is ze daar nou aan het bungee jumpen?!) Maar dan verman ik me en zet Bob de Bouwer aan. Ook al is het buiten 25 graden. Want dan kan ik even in mijn nieuwe, op de kop getikte boek lezen. Best heel leuk waar ik ben.

                                                                                    Ik ben blij dat ik dit jaar niet in de zij-hebben-het-daar-vast-leuker-dan-ik-hier-fuik ben gezwommen. Want ik heb genoten hier. En zij daar vast ook.

                                                                                    Ik train mezelf en anderen in goed opletten wat er gebeurt en automatisch gedrag vervangen door bewuste keuzes. En wat heb jij gedaan met Koninginnedag? Nog in een fuik gezwommen? :-)

                                                                                      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                      Writers block voor beginners

                                                                                      Het document is nog naamloos. Ik staar naar de spierwitte pagina op het scherm. Die lege pagina roept me van alles toe: dit moet HET boek worden. Begin nu met typen en maak een manuscript van me. Of een bestseller, liefst! Hoe groter ik het maak, hoe minder letters er op het scherm komen. Hoe groter de onrust en de innerlijke stemmetjes. Misschien is het toch niet zo’n goed idee. Wie zit er nou te wachten op jouw boek? Je hebt helemaal geen inspiratie; haha… je bent nog niet eens begonnen en nu al een writers block! Dit is dus wat er gebeurt als ik aan een nieuw project begin. Ik maak het veel te bombastisch. En dan lijkt het al snel een absurd idee. En als ik niet oppas, dan vloeit het idee, mijn droom zo via het afvoerputje weg.

                                                                                      Tijd om het allemaal wat eenvoudiger te maken, dus. Even terug. Wat wil ik ook alweer? Ik wil al jaren een boek schrijven. Een boek dat inspireert en aanzet tot het maken van gezonde, gelukkige keuzes. En wat moet ik daarvoor doen? Allereerst moet ik besluiten dat ik dit echt ga doen, nu. Dat betekent dat ik mijn innerlijke stemmetjes moet overwinnen en mijn zelfvertrouwen bij elkaar raap. En in mijn agenda systematisch tijd ga inruimen voor dit project. En het deel met andere mensen. Zodat het niet alleen meer in mijn hoofd leeft. En mensen mij af en toe een beetje kunnen helpen of aanmoedigen. En wat moet ik vooral NIET doen? Het te moeilijk of te groot maken. Gewoon beginnen bij stapje één.

                                                                                      Ik geef mijn document een naam: stap voor stap. Want daar gaat het boek over. Stap voor stap je (grote) doelen bereiken. En genieten van de weg ernaartoe.

                                                                                      Ik train mezelf en anderen in goed opletten wat er gebeurt en automatisch gedrag te vervangen door bewuste keuzes. Welk droomproject leeft er al een tijdje in jouw hoofd? En wat heb jij nodig voordat je je eerste stap kunt zetten?

                                                                                        Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                        de man met de hamer

                                                                                        Zo rond het 37 kilometerpunt komt hij langs. De man met de hamer. Daarvoor geniet ik me suf van de sfeer, het rennen en mijn supporters. Maar dan beland ik in een gebied waar ik in de training nooit eerder ben geweest. Mijn lijf is op en ik ben moe, maar ik moet nog 5 kilometer. De man met de hamer is dol op zo’n situatie en maakt het me moeilijk. Gelukkig rent er een ervaren marathonloper naast me die dat gebied goed kent en me er doorheen loodst. Pas rond het 40 kilometerpunt houdt de man met de hamer het voor gezien. Er wordt hem daar te veel gejuicht.

                                                                                        De man met de hamer is een partypooper. Bij het behalen van grote doelen komt hij altijd langs om het je moeilijk te maken. En dat kan op verschillende manieren. Soms komt hij zacht aansluipen en tikt je heel irritant steeds harder op je schouder en soms bespringt ie je en geeft je ineens een enorme dreun.

                                                                                        Het bereiken van de finish is een magisch moment. Het is gelukt! Ik ben apetrots, sta stijf van de endorfinen en geniet onbeschaamd van mijn succes. Daar houdt de man met de hamer ook niet zo van. Daarom geeft hij me de volgende dag eerst een mokerslag op mijn knieën als ik uit bed stap en vervolgens tikt hij me heel irritant met die hamer op mijn schouder als ik voor de tiende keer mijn marathonfilmpje bekijk. Hoe vaak wil je jezelf zien finishen, ijdeltuit! sist hij. En weg is de onbeschaamdheid.

                                                                                        Ik denk dat de man met de hamer ook wel zo zijn functie heeft. Hij mept piekervaringen weer een beetje vlak, zodat je weer verder gaat. Want in een piekervaring wil je maar al te graag nog even blijven hangen. Nog even niet terugkeren naar het nieuwe nu. Het ‘nu’ na de piekervaring. Dat is meestal ook een beetje braakliggend terrein. Je hebt net geoogst en er gaat ook zeker weer wat nieuws groeien, maar dat is er nog niet. Daar hang ik nu een beetje rond. Eigenlijk wil ik het liefst wegrennen, de polder in. Maar ja, dat gaat nu even niet.

                                                                                        P.s. en dan voor de liefhebber nog mijn korte marathonfilmpje waarin je, behalve de leuke momenten, ook de man met de hamer ziet langskomen. Je vindt het op www.bit.ly/IOUZCv

                                                                                          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                          de lonely loper

                                                                                          Hardlopen is voor mij een eenzame bezigheid. Niks zieligs aan, want ik kies er bewust voor. Voor mij geen trainingsgroepjes die op gezette tijden gezellig met elkaar lopen. Ik wil dit alleen. In mijn leven zijn er aardig wat mensen die op me bouwen en van alles van mij verwachten. En dat is prima. Maar in mijn sport wil ik tijd voor mezelf. Wil ik, wanneer het mij uitkomt, mijn schoenen aantrekken en de polder inrennen. En met niemand rekening houden.  Maar zomaar op niets af rennen is ook niet mijn ding. Ik hou van doelen, die me uitdagen en mijn grenzen een beetje oprekken. Dus…

                                                                                          De marathon is over drie dagen. Sinds augustus ren ik drie keer in de week en de afstanden zijn de laatste maanden steeds langer geworden. Waar ik in oktober amper kon geloven dat ik een halve marathon had uitgelopen, zijn  trainingsrondjes van 21 kilometer inmiddels heel gewoon. Het steeds weer verleggen van mijn grenzen is een heel duidelijk thema in dit project. Of monsterproject eigenlijk, want hardlopen is eigenlijk toch gewoon een leuke hobby voor me. (met blijkbaar een licht verslavend tintje)

                                                                                          Ik hou van hobby’s. Maar in een marathontraining gaat het ‘mogen’ toch ergens over in ‘moeten’. Opeens komt er een serieus trainingsschema en dat is meedogenloos, zeker als het -15 is buiten.  En er gaat ook een bak tijd in zitten. Gelukkig ben ik gezegend met een begripvolle marathonloper als partner,  die begrijpt dat je bij een training van 30 kilometer niet alleen minstens drie uur weg bent, maar daarna ook nog twee uur uitgebreid in bad gaat liggen om bij te komen.

                                                                                          Nog drie dagen. De training zit erop. Zondag wordt verre van eenzaam. Ik loop tussen duizenden fanatiekelingen. Word aangemoedigd door mijn gezin en vrienden. Krijg in de moeilijkste kilometers ondersteuning van een ervaren marathonloper. En dat is fijn. De spanning stijgt in mij.

                                                                                            Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                            to do & to be

                                                                                            Ik weet niet hoe het met jou is, maar mijn leven voelt momenteel aan als één grote TO DO-lijst. Met allemaal hele leuke to do’s, hoor, daar niet van. Les geven. Studiedagen opvangen. Spelen in mijn musical. Trainen voor de marathon. Bloggen. Koken. Schoonmaken. Studeren. Enzovoorts.

                                                                                            Ik voel dat ik een keuze heb. Ofwel mijn wilskracht om alles gedaan te krijgen nog verder opschroeven (en gillend gek worden). Ofwel de controle loslaten en meer gebruik maken van mijn krachtigste moment, het NU.

                                                                                            Ik realiseer me dat ik, hoeveel ik ook doe, alles toch altijd achter elkaar doe. Dus om mezelf te redden ga ik steeds helemaal in het huidige moment hangen. En blijf ik me stug concentreren op wat er nu gebeurt. En daar handel ik dan naar. Dus…..alleen les geven als ik moet lesgeven…alles geven als ik mijn rol speel in de musical…liefdevol en speels zijn met de kinderen, ook al moet ik nog schoonmaken en boodschappen doen…gewoon rennen zonder te piekeren over mijn knie of die 42 km.

                                                                                            En verder niets. Dus niet uitroepen hoe druk ik het heb. Geen gepieker over of het wel afkomt. Of het wel goed genoeg is. Loslaten dat alles perfect moet. Mijn uiterste best doen en dat dat dan genoeg is.

                                                                                            En het leuke is…. Het gaat eigenlijk allemaal prima. Zonder tijd om te piekeren gaan mijn hoge noten opeens veel beter. Merk ik dat mijn kinderen helemaal niet gaan stinken als ze eens een dagje niet in bad gaan. En voel ik veel beter aan wat mijn les nu nodig heeft. En mijn blog… daar schaaf ik gewoonlijk ook nog twee uur aan voordat ik hem op mijn website plaats. Maar ik ben eigenlijk best tevreden. En ik ga nu mijn kinderen ophalen van school.

                                                                                            Ik train mezelf en anderen in het vervangen van automatisch gedrag door bewuste keuzes. Hoe ga jij om met drukte in jouw leven?

                                                                                              Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                              Onspiratie

                                                                                              Ik weet inmiddels een beetje hoe het werkt. Bij mij althans. Eerst stroomt het een hele tijd en zit ik vol energie, inspiratie en vertrouwen. En dan, totaal onverwacht, stopt het met stromen. Mijn inspiratie slaat om in onspiratie. Mijn vertrouwen in zo’n beetje alles wat ik doe verdwijnt als sneeuw voor de zon. Een drooggevallen rivierachtig gevoel overvalt me.

                                                                                              Het enige wat in zo’n drooggevallen toestand nog wel lekker doorstroomt is die eeuwige stroom van jennerige gedachten. Nou dat was het dan. Je inspiratie is nu echt voorgoed op. Misschien moet je maar ander werk gaan zoeken, want als ondernemer zonder inspiratie kun je het shaken. Nou, hup! Doe eens wat beter je best. Dit lijkt nergens op!

                                                                                              In plaats van te gaan drijven op die jennerige stroom, kan ik inmiddels tegen mezelf zeggen: Ah, ik ken dit. Niks aan de hand. Ik lig weer even aan de oplader. Gewoon even wachten, dus. Recharging my battery. Even geen plannen bedenken (want zonder vertrouwen lijkt elk plan stom). Gewoon even lummelen. In bad hangen. Een potje janken. Mediteren. Even naar binnen.

                                                                                              Maar ook naar buiten. Een stukje door het park banjeren. Een bloemetje kopen. Kijken naar wat mijn vrienden doen, die op dit moment wel inspiratie hebben. Zij, die de sleutel in het slot steekt van haar eerste eigen schilderatelier.  Hij, die een leuke invulling vindt voor zijn papadag. Zij, die de eerste hoofdstukken van haar kinderboek schrijft.  Zo lummel ik nog even verder. En dan….zomaar opeens: ping! Battery recharged. En alles begint weer te stromen.

                                                                                              Ik train mezelf en anderen in het vervangen van automatisch gedrag door bewuste keuze. Hoe ga jij om met jouw periodes van onspiratie? Of heb je die nooit :-)

                                                                                                Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                                Check, what’s next?

                                                                                                Ik ga hoger en sneller praten. Krijg drie ideeën tegelijk en wil ze allemaal het liefst meteen uitvoeren. Raak overenthousiast. Maar ook ongeduldig als anderen (kleuters bijvoorbeeld) mijn tempo niet bijhouden. Ik vink moeiteloos het ene na het andere onderwerp van mijn todolijst af. Check, What’s next? Het lijkt wel flow!

                                                                                                Maar het is geen flow. Want er zit een dwangmatig kantje aan deze ‘koortsachtige productiviteit’. Ik ben niet te stoppen. Ik kan ook echt niet stoppen. Als ik even een kopje koffie drink in mijn favoriete cafeetje, kan ik er niet van genieten. Want ik wil weer verder…verder. Ik heb haast. En ondertussen snak ik stiekem ook naar vanavond, want dan hoef ik niks. Maar als ik dan eindelijk op de bank zit, denk ik nog steeds…..verder…verder! Even een glas wijn pakken. En wat chips. Mjam. Oh, dat is ook alweer op. En nu? Twee minuten later val ik in slaap. Het is acht uur.

                                                                                                Ik weet dat er maar een remedie is: afremmen. Maar afremmen is dan ook altijd het allermoeilijkst. Maar het is wel de weg terug naar balans en rust. En weg van de chips en de onrust. Dus daar zit ik dan weer in dat cafeetje. Ik luister naar de lome jazz. Drink mijn koffie zo langzaam dat de jongen achter de bar twee keer langskomt om te vragen of ik nog iets wil. En ik zit hier maar. Ik maak een omweg. Want ik heb haast.

                                                                                                En dat zou een mooi eind zijn van dit stukje. Maar ik ben er nog niet, hoor. Want terwijl ik hier in dat cafeetje zit, schrijf ik ondertussen ook nog even deze blog. Check. What’s next?

                                                                                                ….

                                                                                                Ik train mezelf en anderen in het vervangen van automatisch gedrag door bewuste keuzes. Wat gebeurt er met jou als je in de haastmodus zit?

                                                                                                  Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                                  LOS!

                                                                                                  Ze kiezen mij altijd als laatste met gym. De balletjuf zegt dat een andere sport waarschijnlijk geschikter is voor deze gezellige, maar totaal gratieloze zesjarige. En ik roep ‘los’ als de volleybal mijn kant op suist, en laat dan inderdaad zelf ook alles los, zodat de bal op de grond stuitert. De blikken van mijn teamgenoten spreken voor zich.

                                                                                                  Sport is dus een ding voor mij. Er is geen sprake van een diepgeworteld vertrouwen in mijn sportieve kunnen.  Integendeel. En nu ga ik half april een marathon lopen. Waarom? Misschien wel om de balletjuf.  Maar vooral omdat dit project een grote trustbuilder voor me is.

                                                                                                  Ik wil het etiket ‘sportkneus’ van mijn voorhoofd pulken. Ja, ik ben onhandig met een bal. Maar sport gaat veel verder dan dat. Sport gaat over uithoudingsvermogen en flexibel zijn. Over moed en je grenzen verleggen. En dat zijn allemaal trustbuilders.

                                                                                                  Jij bent een topsporter, want je gaat een marathon lopen! zegt een vriend tegen me. Ik moet er smakelijk om lachen en begin zijn opmerking weg te wuiven. Want de tape van de balletjuf en de volleybalhorror begint automatisch te spelen. Maar tegelijkertijd voel ik dat er ook een nieuwe tape naast begint te spelen. Eén van een fitte vrouw, die hard en trots oefent om straks die 42 kilometer te kunnen rennen in Rotterdam. En die bereid is om ‘los’ te roepen tegen de oude tapes.

                                                                                                  * * *

                                                                                                  Ik train mezelf en anderen in goed opletten en automatisch gedrag te vervangen door bewuste keuzes. Welk etiket wil jij van jouw voorhoofd pulken?

                                                                                                    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                    In my face…book

                                                                                                    Ploink klinkt het vanaf de kast. Ik zet de lasagne in de oven en pak met een automatisch gebaar mijn telefoon. Die-en-die heeft gereageerd op je bericht: Nou zeg, dat vind ik to……  Hm. Nu ben ik wel nieuwsgierig wat die-en-die daar dan helemaal van vindt. Even inloggen en snel lezen. O en ik ben ook wel benieuwd naar de nieuwe statusupdates. Met telefoon en al duik ik de wc in. Dat is één van de weinige plekjes in huis waar ik even ongestoord kan…. facebooken.

                                                                                                    Hoewel… ongestoord? Terwijl ik even rondneus in die leuke vakantiefoto’s van die-en-die beginnen mijn kinderen op de deur te bonken. Mamaaaa, waar blijf je nou? We zouden toch ganzeborden! Oh ja, ganzenborden. Ik kom eraan, mama zit even op de wc, jongens.

                                                                                                    Ik zet mijn gans drie stapjes vooruit. Ploink hoor ik vanaf de kast. Onrustig kijk ik op. Zij kijken mij argwanend aan. Mama gaat toch niet weer naar de wc? Nee, dat niet, maar mama is wel nieuwsgierig…

                                                                                                    Al die ploinks zuigen de aandacht weg van wat ik aan het doen ben. Versnipperen mijn concentratie. Ik hoor ploink en automatisch wil ik mijn telefoon grijpen. Het is eigenlijk niet eens meer willen;
                                                                                                    meer een soort automatische programmering.

                                                                                                    En dan bedenk ik opeens dat die ploinks vast ook uitkunnen. Het is even zoeken, maar het kan echt! Bij de instellingen op mijn telefoon. En dan wordt het opeens een stuk rustiger op de kast. En in mijn hoofd.

                                                                                                     

                                                                                                      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                      Ik laat mijn cadeau nu los. Vang je het?

                                                                                                      Eigenlijk is mijn kerstcadeautje voor jullie met kerst allang klaar. Maar toch stel ik het uit. Het is vast leuker om te geven als nieuwjaarsgeschenk, denk ik. En moeiteloos verstrijkt de dag waarop je mensen nog met goed fatsoen een gelukkig nieuwjaar kunt toewensen. Hmm, denk ik ontevreden. En nu?

                                                                                                      Uitstellen; soms ben ik er meesterlijk in. Zoals in deze situatie. Ik weet best hoe het komt. Het is dat perfectionistische kantje van me dat steeds op de rem trapt. Het kan vast nog beter, nog mooier. Misschien zit er toch nog ergens een fout in? Later nog even checken. Dubbelchecken. Triplechecken. Ik kan het moeilijk loslaten. Er een punt achter zetten en het uit handen geven. Maar als ik niet oppas, dan zuigen die dingen de positieve energie weg uit mijn cadeau!

                                                                                                      Dus… vandaag op deze helemaal-niet-speciale-woensdag heb ik het cadeau voor je! Ik heb het met veel plezier bedacht en gemaakt, samen met Niels, Elza en Bianca. Het is een persoonlijk cadeautje, bedoeld om je te inspireren als je daar behoefte aan hebt. Ik hoop dat je er plezier van zult hebben.

                                                                                                      Je vindt je cadeautje op www.speelskaarten.nl

                                                                                                      Veel speelsplezier! Ine

                                                                                                        Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                                        mind marathon in Egmond

                                                                                                        We zijn nog maar net op het strand en ik heb al pijn in mijn zij. Die is zo heftig dat ik mijn ademhalingen niet eens kan afmaken. Dus ik neem onhandige kleine teugjes en schiet vrijwel direct in de paniekstand. Jemig, wat is dit nou! Je bent net begonnen. Je moet nog  minstens 18 kilometer rennen! roepen mijn innerlijke stuurlui, die nooit te beroerd zijn om wat zout in de wonden te strooien.

                                                                                                        Zo modder ik een paar kilometer verder en pieker ik alleen maar hoe ik van die pijn afkom. Dan hoor ik een zacht stemmetje in mijn hoofd dat zegt: doe je muts even af en laat de wind door je haren waaien. Stel je een beetje meer open voor je omgeving. Gebruik al je zintuigen en let even wat minder op die pijn.

                                                                                                        En dan kijk ik voor het eerst écht naar de zee, de duinen en de meeuwen. En ik zet mijn muziek uit en hoor de golven. En de kadans van al die rennende voeten om me heen. Ik proef het zout op mijn bovenlip. En mijn ervaring verandert. De pijn is er nog steeds, maar die lijkt een beetje naar de achtergrond te verdwijnen. Ik heb nu letterlijk een bredere horizon. Langzaam raak ik in flow. Het voelt of ik nu geholpen wordt door de wind. En ik voel dat ik vrijer ga lopen. Zo kan ik uren doorlopen, denk ik tevreden.

                                                                                                        Niet dus! Dat venijnige heuveltje dondert me in een klap terug in de wilskrachtmodus. Er gaat nu helemaal niets meer vanzelf. Het is gewoon keihard werken. Het is nog ver. En die pijn voelt opeens ook weer heel irritant.

                                                                                                        En dan bedenk ik me dat de ups en downs elkaar dus gewoon afwisselen. En dat ik daarmee om kan gaan. Dus focus ik  me weer op wat ik zie, hoor, voel, proef en ruik en dat zorgt ervoor dat ik het, leuk-of-niet, gewoon doe; de steile stukken én de vlakke stukken. Helemaal tot de finish. En dat is definitely een UP!

                                                                                                         

                                                                                                          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                          Even lekker chillen?

                                                                                                          Waarom hebben we eigenlijk twéé kerstdagen? vraagt ze. We zitten aan de keukentafel. Of eigenlijk is het meer hangen. De kleintjes krassen balorig in hun kleurboek. Nastuiterend van een overdosis kerstkransjes weigeren ze vandaag binnen de lijntjes te kleuren. Ik ook trouwens. Misschien hebben wij Nederlanders net iets meer tijd nodig om zo’n concept als kerst te begrijpen, opper ik. Of om de Praxis te spekken, denk ik erachteraan. Want uiteraard is er ook deze kerst weer een nieuw klusproject geboren.

                                                                                                          Hij verdwijnt met een vastberaden blik richting de Praxis. Met de kleintjes in zijn kielzog want die houden wel van Bob de Bouwer.  Lekker hoor, dat we vandaag helemaal niks hoeven, verzucht onze tiener en slentert naar de bank om daar verder te hangen.  Mmm, mompel ik en trek mijn hardloopschoenen aan. Even een uurtje lekker rennen.  Ha! Wegrennen van mijn onrust, bedoel ik eigenlijk. Ik moet wel een beetje om ons lachen. Kijk ons nou met piepende banden tot stilstand komen, deze tweede kerstdag. Eerst een maand vol gas; Sint is nog niet weggevaren of de kerstboom wordt alweer opgetuigd. Dit in combinatie met die fnuikende ‘we-beginnen-het-nieuwe-jaar-wél-met-een-schone-lei-instelling’ geeft toch altijd wel een lichte druk op december.

                                                                                                          En dan, na het uitbundige kerstfeest….. het grote nietshoeven.  

                                                                                                          Uh…. Jeetje….. Hoe werkt dat ook alweer?  Zo’n lege dag die zich voor je uitstrekt. Terwijl je nog in de vol-gas-modus zit. Dan komt automatisch de gedachte: wat DOE ik met zo’n dag? Nou, naar de Praxis dus. Of rennen. Of kleurboeken volkrassen en gillen. Of….? Alleen onze tiener heeft het begrepen. Die chillt even lekker na al die drukte. We kruipen bij haar op de bank. Daarom hebben we dus die tweede kerstdag, denk ik tevreden. Om met piepende banden tot stilstand te komen.

                                                                                                           

                                                                                                            Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                            Happy planning

                                                                                                            Qua planning had ik nu een leuk kerstcadeautje voor jullie.
                                                                                                            Qua realiteit krijgen jullie dat nu begin januari van me. :-)
                                                                                                            Happy holidays!

                                                                                                              Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                              Railrunner

                                                                                                              We komen elkaar toevallig tegen in de trein. Dat is lang geleden. Nu ze voor me zit, herinner ik me haar positieve energie. Ze is zo iemand bij wie je helemaal opgeladen vandaan komt. Altijd vol ideeën, die uit haar mond heel praktisch en uitvoerbaar klinken.

                                                                                                              Dan moet ze eruit. Het lijkt me heel leuk om verder te praten, zegt ze. Kun je volgende week? Dit voorstel brengt me uit balans en ik schiet in een reflex.  Lijkt me leuk, maar… ik heb het best heel druk deze maand, zeg ik hakkelend. Het lijkt wel of de tijd door mijn vingers glipt met mijn werk. En de kinderen hebben om de haverklap een dag extra vrij van school, ratel ik door. Ze kijkt me geamuseerd aan. O, nou het hoeft ook niet volgende week hoor. Geef jij maar aan wanneer je weer eens tijd hebt. Ze geeft me een zoen en weg is ze. Ik blijf beduusd achter. En vraag me af waarom ik die afspraak heb afgewimpeld. Ik heb best nog wat ruimte in mijn agenda volgende week. En ik wil haar ook graag spreken. Zij is eigenlijk precies degene aan wie ik nu behoefte heb. Waarom dan deze reactie?

                                                                                                              Ik heb het gevoel dat ik de laatste tijd in een sneltrein zit. De trein rijdt hard en schiet door onbekend landschap.  Maar ik vergeet soms dat ík de trein niet ben en zelf rustig kan genieten van de reis. Ik weet welke kant ik opga en ondertussen kan ik lezen, schrijven, met mensen praten. En uitstappen waar ik wil. Ik heb toch een kaartje voor de hele route, dus waarom niet?

                                                                                                              Waarom dan toch die onrust? Probeer ik soms de machinist te zijn; altijd met de handen aan het stuur? De conducteur misschien, die alles controleert en kijkt of alles volgens plan verloopt? Of toch de trein zelf, die iedereen meesjouwt naar haar bestemming. Of probeer ik ze soms alledrie tegelijk te zijn? Terwijl ik eigenlijk de passagier wil zijn, die is ingestapt en geniet van wat er onderweg gebeurt.

                                                                                                              Dan stap ik uit. Op het perron stuur ik haar een berichtje dat ik graag wil afspreken. Met drie tijdstippen erbij wanneer ik kan. Ik voel me al een beetje opgeladen.

                                                                                                               

                                                                                                                Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                                Facebook; dingen delen of je ego strelen?

                                                                                                                Het is zo’n avond in een rokerige bruine kroeg met van die kleedjes. Waar we net iets te laat, net iets te luid levenskwesties doornemen. Het gaat over Facebook. Dingen delen of je ego strelen? That’s the question. Het is toch gewoon leuk om vrienden te volgen en dingen te delen? oppert kamp ‘dingen delen’.  We zoeken toch allemaal naar verbinding en erkenning? Op Facebook kun je waardering uitspreken en krijgen. Ja, hoeveel berichten neigen niet naar borstklopperij! reageert kamp ‘ego strelen’ fel. Het is nog tot daaraantoe om dat van anderen te lezen, maar om je eigen successen zo te posten… En hoe vaak gaat het echt nergens over!

                                                                                                                Dat komt wel bij me binnen. Ik denk aan dat jennerige stemmetje dat voordat ik een bericht wil plaatsen, nog even in mijn oor fluistert: nou nou, wie vindt dat nou interessant? Of: tut tut, wat blaas jij hoog van de toren! Vaak negeer ik dat jennerige stemmetje, omdat ik weet dat het me nooit naar leuke plekken brengt.

                                                                                                                Ondertussen roken mijn tafelgenoten stevig door. Ik rook al zeven jaar niet meer. Maar deze avond neem ik in een opwelling een sigaret. De wereld staat even stil. Ik inhaleer. Ik denk niks. Een soort  romantisch ‘verzamelgevoel van die goede oude tijd dat ik rookte’ welt in me op. Het duizelt me een beetje. Dan word ik me bewust van mijn tafelgenoten. Ze kijken me aan met blikken die variëren van verheugde verrassing tot diepe afkeuring. Er flitst een camera en binnen een minuut staat het…. op Facebook!  Gewoon leuk toch, even delen! roept kamp ‘ego strelen’ jennerig.

                                                                                                                Dan komt mijn oordeel hard binnen. Tien stemmetjes beginnen door elkaar te roepen in mijn hoofd. Wat zwak! En dan die onflatteuze foto van je op Facebook! Dit wilde je zeker niet delen he, jij wilt ook alleen je succesmomentjes delen! En trouwens, lekker mindful van je. Bewuste keuzes maken, laat me niet lachen! Wat zullen anderen wel niet van je denken?

                                                                                                                Er is ook een zacht stemmetje. Dat lacht zachtjes. Het fluistert: je was even helemaal in dat moment he. Er is niks aan de hand hoor, lach er maar om. Je kunt altijd weer opnieuw beginnen. Ik luister naar dat zachte stemmetje. En begin maar eens met stoppen met roken.

                                                                                                                  Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                                                  De postzegel moet altijd rechts

                                                                                                                  Hij heeft een tekening gemaakt. Hij doet hem in een envelop en schrijft met schattige kleuterhanepoten ‘oma’ op de voorkant. Ik moet het adres erop schrijven. Voor de postbode, verduidelijkt hij. En ook zo’n mooie postzegel, eentje met die mevrouw erop. Intens tevreden kijk ik hem aan. Wat lief dat hij zelf op het idee komt om oma post te sturen. Ik woel door zijn haren en schrijf het adres op.

                                                                                                                  Dan lees ik verder in de krant. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat hij op de envelop begint te tekenen. Wat doe je? vraag ik scherp. Ik teken oma erbij. Het puntje van zijn tong steekt uit zijn mond. Let je er wel op dat de postbode straks oma’s adres nog kan lezen, zeg ik. Ik pak een stift en zet resoluut een kader om het adres. Hij kijkt me verstoord aan. Wat doe je nou, mama? Je mag alleen hierbuiten kleuren, anders raakt de postbode in de war, zeg ik bazig. Ontevreden tekent hij door.

                                                                                                                  Het begint er best leuk uit te zien; zijn poppetje lijkt ook echt op oma. Afgezien van haar handen dan, die zijn net zo groot als haar hoofd. Wat mooi, dat is net oma! prijs ik hem. Ja, hè, zegt hij enthousiast en pakt de bruine stift. Oma is altijd mooi bruin, zegt hij en begint tot mijn schrik die mooie oma helemaal bruin te kleuren. Wat doe je! Oma was net zo mooi! roep ik veel te hard. Hij kijkt me geschrokken aan.

                                                                                                                  Ik schrik ook. Opeens hoor ik mezelf. Wat doe ik nou? Vind ik het dan zó belangrijk hoe het hoort? Of wat oma of de postbode ervan zullen vinden? Ik zucht diep. Sorry vent, zeg ik tegen hem. Ik zal me er niet meer mee bemoeien. Het is jóuw brief. Hij knikt tevreden en geeft oma nog een extra donkerbruin laagje. Klaar! Tevreden bekijkt hij het resultaat. En dan plakt hij voldaan zuchtend de postzegel aan de verkeerde kant. Ik bedoel aan de linkerkant.

                                                                                                                   

                                                                                                                    Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                                    Exit through the giftshop

                                                                                                                    Ik besluit het weer eens te proberen. Die museumkaart zit toch niet voor niets in mijn tas. Al bij de ingang gaan mijn nekharen overeind. Ik let op wat er met me gebeurt. De sfeer beoordeel ik in een paar seconden: kil en afstandelijk. En waarom fluisteren en schuifelen mensen altijd zo in een museum? Is er soms een beroemde schilder aan het werk , die we niet mogen storen? Eigenlijk weet ik best dat ik dit allemaal niet werkelijk zie, maar dat mijn voorgeprogrammeerde oordelen aan het woord zijn.

                                                                                                                     Ik heb hakken aan, dus ik klak rebels langs de schuifelaars naar de schilderijenzaal. Daar sta ik oog in oog met de Vlaamsche Meesters.  Tientallen Vlaamsche mannen, vrouwen, kippen en roofdieren staren me glazig aan. Doe wat! Hang me daar niet zo aan te staren! denk ik bozig. Je komt toch zélf! staren ze beschuldigend terug. En trouwens, je kíjkt amper!  Ik screen de zaal op het bordje ‘exit’. Ik wil weg.

                                                                                                                     Ik weet het wel. Altijd als ik een museum binnenstap, voel ik me weer dat kind van acht dat net iets te vaak, net iets te lang met haar ouders naar een museum gaat. Het gaan-we-nou-ik-wil-weg-gevoel  van toen is gebleven.  Als volwassene maak je je eigen keuzes. Dus kom ik bijna nooit meer in een museum. Beetje last van museumaversie, koketteer ik als ik het erover heb. Last? Ja, toch wel. Ik zie ook wel eens voor me dat ik op zondagmiddag gezellig met mijn gezin door een museum struin. Een uurtje ofzo. En dat dat dan leuk is. Dus oefen ik het af en toe.

                                                                                                                     Ik klak naar het restaurant. Toch weer geprobeerd. Het gaat me vast nog wel eens lukken om een museum te bezoeken zonder oordeel of vluchtgedrag. Of niet, ook okee. In het restaurant trakteer ik mezelf op een Luikse wafel met slagroom. Mmmm, dát kunnen ze wel… die Vlaamsche Meesters.

                                                                                                                      Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

                                                                                                                      De runner’s high van het mediteren

                                                                                                                      We zitten bij Koffie in Oost en delen een tafeltje.  Zij leest de krant en met haar voet wiegt ze haar kinderwagen. Ik zit in mijn hoofd en snak naar koffie.  Als we tegelijkertijd onze koffie krijgen raken we door een grapje in gesprek.

                                                                                                                      Ah… mindfulness, zegt ze als ze hoort wat ik doe en ze trekt haar wenkbrauw op.  Dat is niets voor mij hoor. Dat is toch met mediteren enzo? Nou dat kan ik helemaal niet. Heb ik helemaal de rust niet voor.  Ik ben meer het type om te gaan hardlopen, bezig te zijn.  Ik zeg dat ik zelf ook van hardlopen houd en dat ik het eigenlijk wel een beetje op mediteren vind lijken. Die eentonigheid, de flow waar je na een paar kilometer inkomt, het afzien. Nou, zegt ze, als ik ga mediteren, dan zit ik en dan bedenk ik me wat ik allemaal nog moet. Hier heb ik helemaal geen tijd voor, denk ik dan.

                                                                                                                      Ik zeg dat ik dat herken. Ze kijkt me verbaasd aan. Dat heeft ze duidelijk niet van een ‘mindfulness iemand’ verwacht.  Volgens mij heeft iedereen dat, zeg ik lachend. Maar dan is het een kwestie van om jezelf lachen, je gedachten niet te serieus nemen en gewoon nog even blijven zitten.  En vaak kom je dan in dat gebied waar je ook komt als je hardloopt. Die helderheid, die flow. En de ‘runner’s high’ heb je ook na het mediteren. Ze kijkt me verrast aan. Om jezelf lachen en nog even blijven zitten he? zegt ze. Dat ga ik eens proberen als het te hard regent om te gaan hardlopen.

                                                                                                                      We glimlachen naar elkaar bij wijze van gesprekseinde. Ik wil mijn koffie gaan drinken, maar zie dan dat mijn kopje al leeg is. Ik grinnik. Praten over mindfulness en ondertussen zonder op te letten m’n koffie naar binnen slobberen!  Gelukkig kun je altijd weer opnieuw beginnen. Dus bestel ik nog wat.

                                                                                                                        Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

                                                                                                                        ssssttttt…..

                                                                                                                        Ik zit in de gastenkamer van het klooster en naast me voeren twee mensen een gesprek. Het onderwerp boeit me. Ik merk dat ik zit te popelen om mee te praten, maar dat kan niet. Ik ben in dit klooster om drie dagen stil te zijn. Zes vakantieweken kindergekwebbel hebben me doen snakken naar deze stilte. En dus zit ik hier. Maar nu kan ík mijn kwebbel bijna niet houden, zo graag wil ik meepraten in deze discussie. Een innerlijk stemmetje fluistert zeurderig in mijn oor: Joh, doe niet zo principieel! Eventjes meepraten kan toch wel! Met moeite weersta ik de verleiding. En ik dwing mijn hoofd zich stil te houden, dat bij wijze van ‘praatvervanging’, heftig wil meeknikken.

                                                                                                                        En dan geef ik me over en ik luister. Ik begin me te ontspannen. Ik hoef niks, alleen maar te luisteren. De twee mensen tasten rustig en gedegen hun gespreksgebied af. En zo kom ik op plekken waar ik nog nooit ben geweest. Nieuwe invalshoeken en ideeën. Ik realiseer me dat het gesprek nooit zo zou zijn gelopen, als ik me erin gemengd had. Als ze uitgepraat zijn,  lopen ze vriendelijk knikkend langs me, niet wetend dat ze me zojuist een groot cadeau hebben gegeven.

                                                                                                                          Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen